Slim of Sell-Out, Hoe kunstzinnig is commerciële muziek nog?

Daniel Meppelink is een multi-genre artiest, en frontman van de band: De Nachtelijke Escapades. Voor zijn afstuderen aan de HKU heeft hij een scriptie geschreven over het bestaan als streaming artiest. Hierin verklaart hij hoe massaproductie in de muziekindustrie werkt, en hoe de markt voor muziek nu in elkaar zit. In de onderstaande podcast spreek ik hem over zijn conclusies. En hoe hij deze heeft toegepast op zijn eigen carrière als commerciële streaming artiest.

(Artikel gaat verder onder de podcast.)

In de onderstaande interviews spreek ik twee artiesten over de bovenstaande podcast. Sanne Dammers en Mr Sid zijn allebei artiesten in de housemuziek wereld. Sanne is beginnend artiest. Sidney is een gevestigde naam, hij is door de website 1001tracklists in 2021 uitgeroepen tot de nummer 6 producer ter wereld. Een zeer prestigieuze titel. Ik ondervraag ze beiden over hoe zij omgaan met de onderwerpen die in de scriptie van Daniel Meppelink naar voren komen omgaan.

  1. Om maar met de deur in huis te vallen, heb jij het idee dat ‘de markt’ bepaalt wat voor muziek je maakt?

Mr Sid: “Ja zeker, want persoonlijk maak ik toch continue de muziek die op dat moment het meest populair is.”

Sanne Dammers: ”Niet perse, het is niet bepalend. Toch wil je het wel een beetje afstemmen op wat de mensen luisteren. Maar ik zou niet van genre veranderen.”

  1. Hou jij je veel bezig met hoeveel platen je in een jaar uitbrengt?

Mr Sid: “Absoluut, ik release elke 2-3 weken een track. En dit doe ik al jaren achter elkaar.”

Sanne Dammers: “Ik denk dat het wel belangrijk is om een keer in de twee maanden wat uit te brengen zodat mensen van je blijven horen. Toch is dit niet altijd realistisch voor alle artiesten.”

  1. Heb je wel eens het idee dat dit er veel of weinig zijn? Zou je hier verandering in willen brengen?

Mr Sid: “Ik heb zeker niet het idee dat dit er te weinig zijn. Het aantal releases wat ik er persoonlijk uitgooi op jaar basis is aan de hoge kant. Maar dit is in mijn opinie de enige manier om relevant te blijven. Continue van jezelf laten horen. Want anders verdrink je tussen alles releases die maar uitkomen.”

Sanne Dammers: “Ik heb altijd het idee dat ik te weinig doe, maar naast muziek heb ik het natuurlijk ook druk met andere dingen dus ik kan er niet full time aan zitten.”

  1. Kwaliteit of kwantiteit? En waarom eigenlijk?

Mr Sid: “Kwaliteit en kwantiteit, het wil niet zeggen dat als je veel tracks uitbrengt, de kwaliteit naar achter gaat. Als ik naar mijn eigen releases kijk is het kwaliteit en kwantiteit. Dit omdat mijn tracks toch altijd wel uitkomen via de ‘Major’ labels in de industrie. Die natuurlijk een kwalitatieve hoge maatstaaf hebben als het op de kwaliteit van hun producen aankomt. En ook omdat elke track die ik release. Standaard wordt opgepikt door veel artiesten. DJ Mag en andere bekende namen. Dit geeft dus erkenning aan mijn visie hierop.”

Sanne Dammers: “Kwaliteit, je moet toch zelf blij zijn met wat je maakt. Als je vaak liedjes uitbrengt waar je zelf niet 100 procent achter staat mis je toch wat voldoening.”

  1. Heb je het idee dat je een betere uitgangspositie hebt dan artiesten die op het tegenovergestelde focussen?

Mr Sid: “Ik denk zeker dat ik hierdoor een betere uitgangspositie heb. Je kan prima 4-6 tracks op jaar basis releasen op een major label. Maar dat is in deze tijd gewoon niet meer genoeg. Als je tussen die 4-6 nummers dus geen hit maakt zoals een ‘Animals’ dan ga je automatisch op tussen de rest van alles tracks. Mijn mening is dat je continue van jezelf moet laten horen. Consistentie is key.”

Sanne Dammers: “Ik denk wel dat kwaliteit je op de lange termijn meer succes kan opleveren, dat zeker. Je moet zelf natuurlijk eerst tevreden zijn met wat je uitbrengt dus daar ligt mijn prioriteit.”

6. Wat vind je van het concept van massaproductie in de kunstwereld?

Mr Sid: “Ik vind massaproductie helemaal prima, het hoort er nou eenmaal bij.”

Sanne Dammers: “Ik wist eigenlijk niet dat dit een ding was, ik vind het jammer. Zo gaat het meer om het geld dan om de kunst.”

  1. Stel, ‘de markt’ verandert compleet, er valt geen geld meer te verdienen met het genre waar jij je thuis voelt. Zou jij je aanpassen naar het genre dat op dat moment populair is om muziek te kunnen blijven maken?

Mr Sid: “Dit is een lastige vraag. Eerlijk gezegd heeft al deze jaren muziek maken in mijn genre nou niet echt een vetpot opgeleverd. Als ik het voor het geld had gedaan had ik nu wel trap en hiphop gemaakt. Maar ook al switch je in genre voor de verdiensten. Wil het niet zeggen dat je hier uiteindelijk je brood mee verdient. Het grappige is dat mijn verdienmodel niet zit in mijn eigen muziekproductie, publishing, of spotify streams. Hier spelen zoveel factoren aan mee. Waar ik voornamelijk de kost mee verdien is het werken voor anderen. Ghostproductie, co-productie, mix/masters.”

Sanne Dammers: “Ik zou het niet doen, ik heb genoeg ander talent in andere industrieen en ben best kieskeurig in wat ik leuk vind om te maken. Dan blijft het maar een hobby.”

Uit deze gesprekken blijkt dat ervaring & succes in de muziekindustrie een belangrijke factor zijn in de kunstzinnigheid & creativiteit van artiesten. Dit komt sterk overeen met de conclusie die uit de scriptie komt.

Millennials en Gen Z | Oproer op de werkvloer of juist niet?

 

Yoga-hippie met avocadotoast

Gepamperde hipsters die overlopen van zelfvertrouwen, al een burn-out voelen opkomen als ze moeten kiezen tussen havermelk of sojamelk en alleen maar aan zichzelf kunnen denken. Dat is het eerste wat in Sumi Sutarto (21) opkomst als ze aan de typische millennial denkt. Met een nonchalante beweging klapt ze haar laptop open en zet ze haar chai latte aan haar lippen. De achtergrond vult zich met het gezellige geroezemoes in de coworking-ruimte van Space to Create in Utrecht. Terwijl Sutarto haar online meeting voorbereid, vertelt ze over haar beweegreden om als Gen Z’er voor een millennial-baas te werken. Een paar weken geleden had ze een functioneringsgesprek over haar doelen op de werkvloer. De Amsterdamse had behoefte aan vrijheid en wilde niet meer werken in een standaard office. ‘Mijn baas begreep me volledig. Ondanks de het generatieverschil, lijken we toch erg op elkaar’, grinnikt Sutarto. ‘Hij is niet de yogahippie die ik verwacht had.’

Millers en zoomers

Het tijdperk of de ‘zeitgeist’ waarin je opgroeit is van grote invloed op het wereldbeeld dat je vormt en het gedrag dat op basis hiervan wordt vertoond. Hoewel de kenmerken die met elke generatiegroep worden geassocieerd niet altijd op individuen van toepassing zijn, geven de uitdagingen en innovaties die millennials en Gen Z tijdens hun jeugd hebben ervaren vaak op verschillende manieren vorm aan hun wereldbeeld en gedrag1.

Millennials staan vooral bekend als de eerste generatie die opgroeide rond het internet en mobiele apparaten en hun economische uitdagingen als gevolg van studieleningen en de Grote Recessie. Gen Z is onafhankelijker en zoekt dingen liever zelf uit, terwijl millennials meer waarde hechten aan teamwork en input van anderen. Ze delen hun werkplek graag met anderen en zijn graag sociaal betrokken bij hun collega’s2. Ze gedijen dan ook goed in open kantooromgevingen. Millennials willen een sterke band opbouwen met hun collega’s en hun werk integreren in hun levensstijl. Generatie Z is meer competitief en gericht op individueel succes, en geeft er de voorkeur aan controle te hebben over het eindproduct van hun werk3.

Terwijl millennials opgroeiden met de verwachting dat naar de universiteit gaan een essentieel onderdeel was van het starten van een carrière, is Gen Z op zoek naar alternatieve manieren om kennis en vaardigheden te verwerven4. Ze gebruiken zelfstudievideo’s, online lessen en ervaringen uit de echte wereld om hun opleiding af te stemmen op hun unieke, persoonlijke doelen. De generaties zijn opgegroeid met veranderende technologie, maar ze hebben een paar verschillen in hoe ze over werk denken en essentiële taken benaderen5.

De generaties op de werkvloer

Dat Sutarto bijvoorbeeld graag in een coworking space wil werken, is voor generatie-expert Talitha Muusse geen verassing. ‘Millennials en Generatie Z zien flexibiliteit op de werkvloer als een belangrijke waarde. Beide generaties worden afgeschrikt door de ‘hokjes’-omgeving waar werknemers van 9 tot 5 op dezelfde plek zitten. Werknemers als Sutarto willen flexibele schema’s en mogelijkheden om op afstand te werken’, legt ze uit. ‘Dit betekent niet dat ze lui zijn, integendeel zelfs. Deze jongere generaties vervagen de grens tussen hun werk en privéleven doorgaans behoorlijk en zijn bereid hard te werken, maar ze willen dat wél onder flexibele voorwaarden.’

Muusse beaamt dat veel millennials zijn opgegroeid met het inzicht dat bepaalde kenmerken, zoals tatoeages, piercings en casual kleding, hen zouden verhinderen een baan te vinden. Naarmate werkomgevingen veranderen om meer acceptabel en comfortabel te zijn, kan Gen Z verwachten meer grenzen te doorbreken als het gaat om wat als professioneel wordt beschouwd. ‘Leden van Gen Z geloven dat hun vaardigheden en karakter belangrijker zijn dan hoe ze zichzelf presenteren en zullen zich wellicht meer aangetrokken voelen tot meer casual en open werkculturen’, stelt Muusse.

Het voordeel? De sterke combinatie van ervaring in innovatie, als je het Muusse vraagt. ‘Millennials en zoomers zijn een gouden combinatie. Samen creëren ze een succesvolle, gestaag evoluerende en verbeterende workflow’. Het verschil in levenservaring voegt diversiteit toe aan de algemene mentaliteit van een werkteam. Niet alleen kunnen meer ervaren collega’s mentorschap bieden aan jonge mensen die net aan hun carrière beginnen, maar jongere generaties zoals millennials en Gen Z kunnen ook helpen oudere generaties te onderwijzen over hoe ze zich moeten aanpassen aan de manieren waarop de wereld aan het veranderen is.

Of Sutarto daar al flexwerkend bij stilstond, is onwaarschijnlijk. Wat wel zeker is, is dat ze een flexibele werkomgeving tegemoet gaat. De flexwerkplek en chai latte zijn in ieder geval gefixt.

  1. Gen Z vs Millennials in the Workplace: What Are the Differences? (z.d.). Indeed Career Guide.  https://www.indeed.com/career-advice/career-development/gen-z-vs-millennials
  2. Bennekum, A. (2020, 15 mei). Zo blijft de getalenteerde millennial op jouw werkvloer. Baaz.nl.  https://www.baaz.nl/getalenteerde-millennial
  3. Lieshout, I. (2021, 24 februari). Generatie Z op de werkvloer. New Brains.  https://newbrains.nl/generatie-z-op-de-werkvloer/
  4. Case, T. (2021, 22 november). How Gen Z is handling the workplace generation divide, and how it can be fixed. https://worklife.news/leadership/how-gen-z-is-handling-the-workplace-generation-divide-and-how-it-can-be-fixed/
  5. Millennials vs Gen Z: Key differences in workplace dynamics. (2019, 22 november). Allegis Group. https://www.allegisgroup.com/en-gb/insights/blog/2019/november/millennials-vs-gen-z-key-differences-in-workplace-dynamics

 

— crossmediaal —

 

A LOVE LETTER TO ALL MILLENNIAL BOSSES

Dear millennial bosses,

Ik moest laatst aan jullie denken. Er zijn zoveel negatieve stereotypen over millennials die niet kloppen. Vanwege ons minimale leeftijdsverschil heb ik jullie altijd als een soort broer/zus gezien. Natuurlijk heb je dan af en toe wat onenigheden, maar in essentie lijken we op elkaar. Is dat jullie ooit opgevallen?

Onder ontwikkelingsmogelijkheden verstaan jullie ruimte voor het leren van nieuwe dingen, fouten kunnen maken, opleidingsmogelijkheden en feedback. Ik merk dit ook echt in jullie manier van leiderschap. Jullie grijpen vaak terug op de generatie boven jullie en hechten veel waarde aan een goede leermeester in de vorm van een oudere collega en/of manager. Grappig, want ik grijp graag terug op jullie. Jullie zijn bijzonder, uniek en altijd in beweging. Jullie nemen het heft in eigen handen en pakken discriminatie op grond van ras of geslacht aan. Ondanks de nobele idealen met toekomstvisie, blijven jullie geaard in onze huidige realiteit. Dat brengt mij rust.

Ik vind jullie fijne leiders; jullie zijn flexibel en zoeken afwisseling. Soms misschien iets te veel; ik kan me oprecht niet herinneren wanneer ik jullie voor het laatst op kantoor heb gezien. Jullie hoppen van Valencia naar Stockholm en van Amsterdam naar Berlijn. Fenomenen als digital nomads en coworking hebben dankzij jullie een gegronde definitie – iets wat ik alleen maar kan bewonderen. Jullie laten oude patronen los en creëren nieuwe werkwijzen, zonder jullie morele kompas los te laten. Deze nieuwe way of workinggeeft mij vrijheid en dat is iets waar ik zelf veel waarde aan hecht.

Mede door jullie trappen we niet langer in de slogans die door oudere generaties worden toegeworpen. We vervallen niet in oude tactieken – dit alles omdat jullie ons bewust maken van de psychologische en technologische hulpmiddelen die tegenwoordig worden gebruikt. Waar ik bovendien enorm dankbaar voor ben, is dat jullie meer duurzaamheid en sociale ondersteuning de wereld inroepen.

Jullie drive, optimisme en flexibiliteit uit zich in jullie behoefte aan feedback en snelle persoonlijke ontwikkeling. Jullie spotten kansen in de markt en kunnen goed initiatief en beslissingen nemen. Jullie zijn zelfbewust en weten wat er speelt in de maatschappij. Als Gen Z voel ik dat enorm. De wereld evolueert snel, maar jullie leiderschap legt een stabiele basis voor de toekomst. Dat geeft mij hoop.

Dank voor jullie ambitie, motivatie en waardering op de werkvloer. Dank voor de flexibiliteit, de vrijheid, het vertrouwen en de gezelligheid.

Wanneer doen we weer een koffietje (met havermelk)?

Lots of love,
Lara Kuijer namens de zoomers <3

 

A LOVE LETTER TO ALL ZOOMER EMPLOYEES

Dear Gen Z employees / zooms,

Deze love letter belichaamt erkenning en verontschuldiging. Ik bewonder jullie. Niet alleen voor de manier waarop jullie door het leven navigeren, maar vooral voor de intelligentie en het doorzettingsvermogen dat jullie de wereld in brengen.

Wij gaven jullie streaming en noemden jullie vervolgens lui toen jullie urenlang van jullie favoriete shows genoten. Wij vonden e-sigaretten uit, verkochten ze aan jullie en keken vervolgens toe hoe velen verslaafd raakten. De vooroordelen die rondom jullie generatie gevormd zijn, hebben wij gecreëerd. Jullie zijn zo veel meer dan bemoeiende schermverslaafden.

Jullie hebben de media eigen gemaakt en gebruikt om te verbinden. Zonder jullie had mijn bedrijf nooit zo zichtbaar en vindbaar geweest. Ik waardeer jullie creativiteit, input en uitspraken. Ik deel jullie tweets en petities en kijk vol ontzag naar de heldere overtuigingen. Jullie gaan naar protesten, leren ouders over antiracisme en vinden manieren om met elkaar in contact te komen. Het is eye-opening en impactvol. Jullie staan áán en geven mij hoop.

Eigenlijk zijn wij – als millennials – een stelletje hypocrieten. Wij beloofden dat alles goed zou komen als jullie naar school zouden gaan, hard zouden studeren, vrijwilligerswerk zouden doen of toegelaten zouden worden tot de universiteit. Wij zeiden dat een bachelor-diploma iets zou betekenen, maar wat kregen jullie daarvoor terug? Tienduizenden euro schuld en baan op instapniveau zonder leefbaar loon. We zeiden dat de wereld aan jullie voeten lag, terwijl wij de toenemende inkomensongelijkheid en de catastrofale klimaatverandering al van ver zagen aankomen. Het spijt me dat we kozen voor politici die geen leiders zijn. Het spijt me dat wij jullie eerder niet begrepen en dat onze bedrijfsculturen gebaseerd waren op oude patronen. Thank god dat jullie hier nu zijn.

Jullie veerkrachtige, flexibele en nieuwsgierige karakter is de toekomst. Ik wil jullie stemmen versterken en jullie steunen op zinvolle en doelgerichte wijze. Ik geloof dat jullie een eerlijke wereld kunnen creëren en dat jullie geboren leiders zijn.

Ik hoop dat jullie de tijd nemen om jullie bekwaamheid te erkennen. Kijk hoeveel jullie al hebben bereikt! Jullie verdienen het om gevierd te worden en ik hoop dat deze brief slechts het begin is van alle lofbetuigingen die jullie zullen ontvangen. Het is tijd dat de wereld naar jullie gaat luisteren.

Wanneer bespreken we de promotie?

Lots of love,
Amy Hartog namens de millennials <3

Super Nurse, een ode aan het zorgpersoneel

Door Imran Ahayetan

Manuel Sekrit (41), ook wel bekend als streetartist Fake, is de maker van het inmiddels wereldberoemde schilderij “Super Nurse”. Het schilderij, dat hij vorig jaar in de pandemie maakte, is een  ode aan de artsen die in dit corona-tijdperk de helden zijn  van de samenleving. “Ik heb ze willen eren en een hart onder de riem willen steken”. 

Wat maakt het schilderij “Super Nurse” speciaal voor jou? 

“Een kunstwerk zoals dit maak je misschien maar eens in de vijf jaar, als je geluk hebt. En dat is dan een beeld dat iedereen aanspreekt, iedereen herkent  emoties oproep, een  beeld waar mensen kracht uit halen. Dat is iets wat eens in de zoveel tijd gebeurt”.

 

Hoe ben je op de inspiratie gekomen om dit schilderij te maken?

“Ik zat op de bank naar de toespraak van Rutte te kijken. Op dat moment werd me echt wel duidelijk dat het zorgpersoneel in Nederland, maar ook over de hele wereld, de zwaarste taak stond te wachten. En ik heb eigenlijk proberen te visualiseren wat iedereen dacht op dat moment. Dat heb ik dus gedaan met het werk “Super Nurse”. 

 

Hoe wist je dat Super Nurse een succes zou gaan worden?

“Ik heb een digitale schets gemaakt en dat heb ik op Instagram gepost. Op dat moment ontplofte het eigenlijk meteen. Ik kreeg honderden reacties, duizenden likes. Daarnaast kreeg ik heel veel aanvragen van artsen die in de zorg werkten en die afbeelding  wilden gebruiken om te printen en in hun kantoor of in het ziekenhuis op te hangen. En toen heb ik ook besloten om het kunstwerk als gratis download op mijn website te plaatsen. Toen ik het schilderij online zette, ontplofte mijn Instagramaccount al helemaal. Ik kreeg heel veel mooie reacties van mensen over hoe tof ze het vonden en vooral hoeveel kracht ze uit het schilderij haalden. Dat laatste vond ik vooral mooi om te horen”. 

 

Wat was je doel met betrekking tot het zorgpersoneel met dit schilderij? 

“Ik wilde ze ermee eren en ik wilde hen een  hart onder de riem steken, omdat ze zulk belangrijk werk verrichten. Ze zijn echt op de frontlinie aan het werk . Het zorgpersoneel heeft een hele andere sociale status gekregen op dit moment, door de hele situatie en door het gevecht dat zij leveren”. 

 

Had je ooit gedacht dat Super Nurse zo’n impact zou maken?

“Nee, eigenlijk niet. Ik had dit natuurlijk niet zien aankomen en durven dromen. Het is echt ongelofelijk. Ik heb er echt geen woorden voor, wat er nu eigenlijk allemaal gebeurt. Er komt nu zelfs een schilderij van in het VUmc te hangen. Ik ben er erg trots op dat mijn werk zijn weg heeft gevonden naar ziekenhuizen. ik ben nu zelfs een actie begonnen voor een goed doel in Amerika.  Door middel van een T-shirt, dit werk op een T-shirt te printen en te verkopen voor het goede doel, waarvan alle winst naar het goede doel gaat. Het opgehaalde bedrag gaat naar World Central Kitchen. Zij zorgen voor warme maaltijden voor zorgpersoneel, maar ook andere mensen die dat nodig hebben”. 

“Het leek alsof influencers altijd op vakantie waren of leuke dingen deden terwijl ik gewoon naar school ging”

Het gebruik van sociale media groeit afgelopen jaren flink. Op apps zoals Instagram en TikTok zitten miljoenen Nederlanders, waaronder veel jongeren. Toch is al dat liken en swipen niet goed voor onze psychologische gezondheid. Maartje heeft de downside van Instagram zelf ervaren: “Zonder dat ik het doorhad begon ik die slanke Instagram modellen steeds normaler te vinden.”

In een soms haperend videogesprek vertelt Maartje (niet haar echte naam) dat ze al sinds groep 8 op Instagram zit. “Iedereen had een account dus ik deed gewoon mee.” Officieel mogen gebruikers jonger dan 13 geen account aanmaken. Instagram is daar niet erg streng op, je kunt makkelijk aangeven dat je ouder bent dan 13 vertelt Maartje. Met haar account volgt ze onder andere haar klasgenoten, andere vriendinnen, meme-accounts maar ook influencers zoals meisjedjamilla en Lizzy van der Ligt. “Ik vond het gewoon leuk om ze te volgen en wilde zien wat zij allemaal deden.”

Zonder het zich te beseffen begon Maartje zich meer te vergelijken met influencers. “De mensen die ik op Instagram voorbij zag komen, hadden perfecte lichamen en kijken altijd blij. Ze lijken het zo goed voor elkaar te hebben. Maar als ik in de spiegel keek, had ik niet dat perfect afgetrainde lichaam”. Ook het leven van Maartje zag er niet hetzelfde uit als het leven van influencers. “Het leek alsof de influencers altijd op vakantie waren of leuke dingen deden terwijl ik gewoon naar school ging.”

Maartje is niet de enige, volgens diverse onderzoeken blijkt dat sociale media een zeer negatieve invloed heeft op het zelfbeeld van jongeren. Volgens een onderzoek van de Universiteit van Leuven zetten mensen grotendeels positieve berichten op sociale media.  Andere gebruikers kunnen de indruk krijgen dat influencers een perfect leven leiden. Zeker omdat er sociale vergelijking optreedt. De content en context die op Instagram te vinden is, is volgens dit onderzoek een ‘ideale voedingsbodem voor sociale vergelijking’.

Ook een onderzoek van de Young Health Movement (YHM) toont soortgelijke resultaten. Daarnaast wordt in het rapport uitgelegd dat juist jongeren gevoelig zijn voor dit soort vergelijkingen. Volgens de YHM heeft social media positieve effecten zoals zelfexpressie en het onderhouden van vriendschappen. Helaas zijn er ook negatieve effecten, onder andere op het slaapgedrag van tieners. Daarnaast is social media de ideale plaats voor pesterijen. Maar ook het zelfbeeld van jongeren kan worden aangetast. Negen op de tien tienermeisjes geeft aan dan ze niet tevreden zijn met hun lichaam. Volgens het onderzoek speelt social media hier een grote rol in. Uiteindelijk kan het negatieve zelfbeeld leiden tot angsten en zelfs depressies.

Dit is iets wat Maartje ook ondervond. Toen ze 17 was en haar ouders doorkregen dat ze zo’n negatief zelfbeeld had, hebben ze haar naar een psycholoog gestuurd. Hier kreeg ze de diagnose dat ze depressief was. Maartje is in behandeling gegaan. In gesprek met de psycholoog kwam ze erachter dat het gebruik van sociale media een van de redenen was van haar slechte zelfbeeld. “Ik volgde veel mensen die er prachtig uitzagen en super slank waren. Zonder dat ik het doorhad, begon ik slank zijn steeds normaler te vinden.”

Inmiddels gaat het gelukkig goed met Maartje. “Ik ben uitbehandeld en weet nu veel beter dat de dingen die op Instagram staan, niet altijd echt zijn.” Ze zit nog steeds op Instagram maar ze is zich veel meer bewust van de risico’s. “Ik vind het heel belangrijk dat jongeren bewust worden van wat op Instagram staat, niet altijd echt is en slechts momentopnames zijn. Tegenwoordig zijn er veel meer accounts over body positivity. Ik hoop dat dit ervoor gaat zorgen dat jongeren niet in dezelfde situatie belanden als ik.”

Skateboarding wordt serieuzer genomen, maar de cultuur blijft puur

Skaten begon ooit als de sport van de straat. Nu lijkt het mainstream te worden. De allerbeste skaters kunnen ervan leven, er zijn meer vrouwelijke skaters dan ooit en de sport heeft in 2021 zijn Olympisch debuut. Skateboarding verandert, maar de cultuur heeft een steeds duidelijkere stem. Volgens de harde kern is de skatecultuur niet meer zoals die was.

 

“Gister heb ik nog in het winkelcentrum in Arnhem lopen rondskaten met een groep. We werden uiteindelijk weggestuurd door de beveiliging. Dat was wel lachen.” Losbandigheid, flexibiliteit en lekker doen wat je zelf wil zijn drie dingen die de skatecultuur typeren. Douwe Macaré (28 en drievoudig Nederlands Skatekampioen) skate al sinds zijn 12e en is nog lang niet van plan om te stoppen. Skaten is zijn levensstijl: “Dit klinkt natuurlijk wel heel cliché, maar skateboarding kan je overal uitoefenen en is daarom erg vrij. Zo is ook de cultuur eromheen. Iedereen is welkom. Je kan jezelf zijn en er is niemand die je vertelt wat je moet doen, hoe jij je moet kleden, op wat voor een skateboard je moet skaten of hoe laat je op de baan moet zijn.”

 

Een monotoon gerinkel van fragiele wieltjes op de harde tegels, vloog snel voorbij. Op het schoolplein van de basisschool skate iemand voorbij. Bij Douwe begon het lampje te branden. “Als klein joch vond ik skaten erg vet. Mijn vrienden en ik hadden één skateboard die wij constant aan elkaar uitleenden. Voor mijn verjaardag kreeg ik er zelf een en sindsdien ben ik niet meer gestopt met skaten.”

 

In 2021 zal skateboarding voor de eerste keer op de Olympische Spelen te zien zijn. De status rond skateboarding lijkt daarmee te veranderen. De Nederlandse Skateboard Federatie is in 2017 van stichting naar sportbond omgetoverd en sinds 2019 bereiden ze Nederlandse skaters voor op de Olympische spelen. Door de Olympische Spelen lijkt de sport eindelijk geaccepteerd te zijn als een serieuze sport. Maar, het niveau van skateboarding verandert er niet door. “Wedstrijden waren er altijd al en zijn er zelfs op veel hoger niveau dan we op de Olympische Spelen zullen zien. Alleen voor wedstrijdskaters hebben de Olympische Spelen skateboarding serieuzer gemaakt. De mensen die het niet serieus namen, kunnen alsnog meedoen met wedstrijden als ze willen.” Douwe begint te lachen: “Ze moeten nu wel ineens een dopingtest doen, dus dat is even wennen.”

 

De impact op de skatecultuur van de Olympische Spelen is klein. Er lijken wél twee kampen te ontstaan binnen de skatecommunity. De straatskaters: degenen vooral graag op straat hangen, samen skaten, een biertje erbij drinken en een beetje blowen en de mensen die sowieso al aan wedstrijden deden. Zij krijgen er een optie bij, namelijk het grootste en meest bekeken sporttoernooi ter wereld.

 

De groepen groeien dus een beetje uit elkaar, maar voor de rest verandert volgens Douwe geen ene fuck. “Je kan nog steeds op straat hangen, zoals ik gisteren bij het winkelcentrum deed. Een beetje lachen om vanbinnen een kind te blijven. Er zijn vooral positieve veranderingen. Provincies en gemeenten komen sneller met nieuwe skateparken of voorzieningen en handhaven minder streng op skaters in de stad.”

 

Skaten wordt steeds populairder en de mainstream begint het tof te vinden. Daarbij verdienden verschillende skaters wereldwijd al geld aan sponsorships, zo ook Douwe: “Het is nu mijn werk en dat is soms nog onwerkelijk. Een aantal jaar geleden zeiden mensen vaak dat ik een serieus beroep moest gaan zoeken. Ik leefde toen van mijn prijzengeld. Sinds een jaar of zes word ik gesponsord.”

 

Gesponsorde skaters reizen naar het buitenland voor internationale wedstrijden en trainingen en plakken een sticker van het merk op hun board op de door hen aangewezen plek. Daarbij prijzen ze de producten van de sponsor aan op sociale media. Voor Douwe kwamen er steeds meer bedrijven, vooral steeds grotere bedrijven die een sponsorship aanboden. “Bij zo een merk komt iemand niet snel binnen en als zij zich willen binden, moet je er niet met de pet naar gooien. Grote bedrijven zijn groot met een reden en willen geen naamschade. Het is niet voor iedereen weggelegd, maar ik verdien geld met mijn hobby. Dat is relaxt.”

 

Een sponsorship brengt ook meer druk met zich mee. “Skaten is mijn werk én mijn hobby. Ik doe nu fysieke training die preventief werkt tegen blessures, die mijzelf sterk houdt en training om mijn trucs te verbeteren. Het is veel serieuzer dan eerst,” verteld Douwe. De druk bij sponsorships is niet voor iedereen weggelegd. Ook zorgen wedstrijden voor een ander beeld: “Skatelessen op plekken als Skatepark Noord zorgen ervoor dat de cultuur eromheen afneemt. Degenen die twee uur in de week naar hun skateles gaan, zien het alleen als sport. Gelukkig zitten vast en zeker kids op skaten die het doen omdat ze het vet vinden en met hun skateboard naar bed gaan,” grapt Douwe.

 

Dat de skatecultuur en het skateboarden niet meer zoals de jaren 90 is, vindt Douwe prima: “Je hoeft er ook niet meer als skater uit te zien om erbij te horen. Vroeger zag je iemand in baggy Overseas jeans en wist je dat het een skater was. Nu heb je dit niet meer. Dat is chill, want skaters worden niet meer in een hokje geplaatst. Er is meer vrijheid om je aan te sluiten en serieus genomen worden heeft juist iets goeds.”

Skaten is genderloos_Lola Bessa_fotoreportage

 

 

 

 

Verstrikt in een reformatorisch web

Verstrikt in een reformatorisch web

 

Manon was nog maar zestien jaar toen ze verkering kreeg met haar vakantieliefde Ruben, een 22-jarige student. Dat Ruben uit een streng reformatorisch gezin kwam, leek op het eerste gezicht geen probleem te zijn. Totdat Ruben het na een half jaar ineens een probleem vond dat Manon een strakke broek droeg, of een kort rokje.

 

‘’Ik was nog maar zestien toen ik hem leerde kennen. Ik herinner mij nog onze eerste date. Eerst vond hij een strakke broek leuk staan. Helaas veranderde hij totaal.’

 

Hij sloeg ineens om?

 

‘’Nee. Het ging heel langzaam. Ik herinner mij het moment dat ik zijn ouders ontmoette. Het was dertig graden buiten, ik had het bloedheet en droeg een zomerjurkje. Ik zag zijn moeders afkeurende blik en voelde mij er niet lekker bij. Zijn moeder droeg een lange rok en zijn zussen ook. Make-up was niet oké en je moest je lichaam bedekken. Ik voelde me net een alien. Hoe vaker ik bij zijn ouders kwam, hoe meer ik me begon aan te passen omdat ik niet wilde dat zij me raar aankeken. Maar als ik thuis was, deed ik gewoon weer aan wat ik zelf wilde. Totdat Ruben ineens zei dat hij mijn broek te strak vond zitten. ‘Schat, ik vind die broek je niet mooi staan.’ Onzeker als ik was, trok ik meteen een andere broek aan. En langzaam begon hij steeds vaker zijn mening door te drukken. Als ik een kort rokje aan deed, wist ik dat ik zijn afkeurende blik kon verwachten. Op een gegeven moment wist ik niet meer wat ik nog aan kon doen. Hij woonde op zichzelf en als ik bij hem binnen in huis was, mocht ik wel korte rokjes of een strakke broek aan. Dat was kleding voor ‘binnen’. Maar zodra ik naar de supermarkt ging om boodschappen te doen, eiste hij dat ik mij onmiddellijk zou omkleden.’’

 

Waarom ben je er niet tegenin gegaan?

 

‘’Ik heb een hekel aan ruzie. Ik voel me snel schuldig. Ruben wist precies hoe hij me moest bespelen. Hij wist dat ik er niet tegen kon als hij boos werd. Ik deed letterlijk alles om een ruzie te voorkomen. Op een gegeven moment werd het wel heel heftig. Ik stond met hem in een kledingwinkel en wilde een zwarte broek kopen. Hij had gezegd dat hij deze niet mooi vond omdat de broek mijn billen té erg zou benadrukken. Ik wilde de broek per se kopen dus ik liep naar de kassa. In de rij van de kassa zei hij dat hij het uit zou maken als ik de broek kocht, waarna hij boos de winkel uitliep. Ik was totaal in paniek. Ik koos ervoor om de broek te laten liggen omdat ik hem niet kwijt wilde raken.’’

 

Dat is echt heftig. Praatte je daar niet met hem over?

 

‘’Ik heb vaak gezegd dat ik het er niet mee eens was. Hij werd dan erg boos en zei dat ik geen normen en waarden had. ‘Je billen zijn veel te dik in die broek. Iedereen ziet het. Jouw familie of vrienden zeggen niets omdat zij een verkeerd beeld van de wereld hebben. Iedereen weet dat die rokjes van jou te kort zijn, maar niemand durft er echt iets van te zeggen Manon. De enige persoon die gelijk heeft ben ik, waarom zie je niet dat ik het beste met je voor heb? Waarom kan jij je niet aanpassen, als je echt van mij houdt?’ Hij kwam vaak heel overtuigend over en omdat ik geen ruzie wilde, ging ik er maar niet tegenin. Maar het ging van kwaad tot erger…’

 

Zagen jouw ouders en mensen in je omgeving niet dat het niet goed met je ging?

 

‘Ja. Zij maakten zich heel erg veel zorgen om mij. Ze zagen hoe ik van een leuke vlotte meid veranderde naar een kamerplant. Rond de kerst wilde ik een leuk rokje bestellen van Nikkie Plessen, mijn favoriete modemerk. Ik wist dat Ruben het rokje te uitdagend zou vinden, terwijl hij net iets boven mijn knieën kwam en totaal niet strak zat. Ik bestelde hem zonder het te overleggen, dat had ik geweten. Ruben werd ontzettend agressief en zij dat ik dit niet aan mocht naar het kerstdiner van mijn opa en oma. Ik had het rokje al binnen gekregen en hij stond supermooi. Ik had hem ook aan mijn schoonmoeder laten zien, en zij vond het een ‘keurige’ rok. Dat zijn moeder het rokje had ‘goedgekeurd’ gaf mij een goed gevoel, maar Ruben eiste dat ik het rokje niet zou dragen. Maar ik was er klaar mee. Ik kon niet op deze manier leven. Ik besloot om het rokje aan te doen. De dag voor kerstavond kwam hij naar mijn huis en ik wist dat mijn zwarte hakken nog bij hem lagen. Ik belde hem en verzocht hem vriendelijk om de hakken mee te nemen voor het kerstdiner. Hij was woedend. Hij nam de hakken niet mee, omdat hij het veel te uitdagend vond. Ik moest met het chique kerstdiner gympen dragen onder het rokje.’

 

Weerhield hij jou van meer dingen?  

 

Hij isoleerde hij mij volledig. Ik mocht niet meer met vriendinnen afspreken, omdat zij mij negatief zouden beïnvloeden. Als ik wel met mijn vriendinnen afsprak, belde hij mij om de vijf minuten. ‘Waarom reageer je niet op WhatsApp? Besta ik soms niet voor je? Manon, reageer nou! Kunnen we bellen?’ Hij stuurde mij soms wel twintig appjes in een minuut. Continu wilde hij mijn aandacht. Ik mocht op sociale media niets meer plaatsen omdat ik hier ‘aandacht’ mee zocht. Als ik een foto op mijn instagramverhaal plaatste van een mooi strand, was dit volgens hem een schreeuw om aandacht. Daarnaast moest ik alle jongens verwijderen van mijn sociale media en ik moest alle reacties onder mijn foto’s van jongens verwijderen. Mannen wilde mij namelijk versieren en ik zou volgens hem vreemdgaan. Ik wilde mijn hele leven al naar de toneelacademie, maar mocht van hem geen auditie doen. Ik zou op zo’n auditie mannen een hand moeten geven, of nog erger. Ik vond het voordat ik Ruben kende altijd leuk om naar de club of kroeg te gaan, en lekker te dansen met vriendinnen. Dit mocht na een half jaar ook niet meer. Als je uit gaat, doe je dit omdat je aandacht van mannen zoekt. Zijn moeder was het hier mee eens en zijn vijf broers en zussen waren ook nog nooit uit geweest. Het leek wel alsof hij in een andere wereld leefde. Maar het gekke was, dat hij wel alles mocht. Hij plaatste regelmatig foto’s op zijn Instagram waarop hij in een ontbloot bovenlichaam te zien was. Hij ging een weekje op vakantie met vrienden, dat hoefde ik niet te proberen. Vrouwen en mannen waren volgens hem niet gelijkwaardig.’’

 

Heb je weleens met je schoonmoeder gepraat over de problemen in je relatie met Ruben?

 

‘Ik wilde het wel bespreken, maar ik mocht van Ruben nooit iets vertellen over onze relatie aan een buitenstaander. Het was onze relatie, zij hadden hier volgens hem niets mee te maken. Ik durfde er niet eens met mijn ouders over te praten. Op een avond was ik bij zijn ouders thuis en had hij de zoveelste opmerking over een broek. Ik besloot het met zijn moeder te bespreken. Zij was het volledig met hem eens. ‘Manon, je bent een prachtige meid. Je hebt een mooi lichaam en lang blond haar, daarom moet je geen korte rok aan of strakke broek, want dan krijgen mannen verkeerde intenties.’  Ik vertelde haar dat mijn rokken helemaal niet zo kort waren en toen moest ik van haar aangeven hoe lang de rok was zodat zij kon beoordelen of hij te kort was.

 

Merkte je naast je relatie met Ruben dat er meer verschillen waren door het geloof?

 

‘Ik ben zelf ook gelovig opgevoed, maar heel vrij. Wij gingen bijvoorbeeld nooit naar de kerk of zoiets. Mijn ouders zijn nog nooit bezig geweest met wat ik droeg of dat ik nagellak op had. Het leek wel of Ruben en zijn familie hiermee geobsedeerd waren. Zijn ouders waren tegen uitgaan, ze hadden thuis geen televisie (maar keken natuurlijk wel Netflix op vaders laptop) en gingen op zondag soms wel drie keer naar de kerk. Lady Gaga was volgens zijn moeder uit den boze, Halloween was een feest van de duivel en Amsterdam was een vieze wiet stad. Ik maak sinds mijn elfde al muziek, maar zijn ouders hadden het in onze 3-jaar durende relatie nog nooit gehoord omdat zij hier geen interesse in hadden. Muziek was ‘werelds’ en het enige wat in hun ogen belangrijk was, was school en werk. Ik mocht via een castingbureau auditie doen bij een bekende televisieserie en het enige wat zijn moeder vroeg was: ‘Stel dat je met een jongen moet zoenen op die auditie, zou je Ruben dat aan doen?’ Daarnaast appte zijn moeder mij de hele dag door, ze wilde altijd weten wat ik deed en waar ik was.

 

Tijdens het interview met Manon vroeg ik mij steeds af: ‘Waarom moeten vrouwen vaak bepaalde kleding dragen? Dit zegt het refoweb over dit onderwerp:

Wanneer je van elkaar houdt, heb je ook veel voor elkaar over. Je hoeft het niet altijd met elkaar eens te zijn, maar je gaat toch ook niet bewust tegen gevoelens van de ander in? We leven in de lijdenstijd. En een van de meest vernederende zaken voor de Heere Jezus was, dat ze zijn klederen verdeelden en verlootten. Hij hing daar in naaktheid en schande. En wij discussiëren over de soort kleding. In het paradijs heeft God ons kleren gegeven om onze schande en naaktheid te bedekken. In onze gezindte is het nog altijd gebruikelijk dat meisjes en vrouwen in een rok of jurk gaan.’

 

Manon, hoe is het afgelopen?

 

‘Zijn gedrag begon steeds een stapje verder te gaan. Hij had psychotische trekjes. Elke jongen die in mijn buurt kwam, wilde mij volgens hem zoenen. Hij hield bij hoeveel mensen mij op Instagram volgde en als er één volger bij kwam, appte hij mij meteen om te vragen wie het was. Als ik mijn profielfoto op WhatsApp veranderde, werd hij gek.’

 

‘Op een avond kwamen we terug van een feestje van zijn vrienden. Op het feestje was ik gewoon mezelf en kon ik het goed vinden met iedereen, dit vond hij heel lastig. Om de minuut kwam hij ‘checken’ of alles wel goed met mij ging. Toen we terugkwamen, was hij ontzettend chagrijnig. ‘Geef je telefoon hier, ik wil kijken of iemand je een Instagram-bericht heeft gestuurd’ zei hij. ‘Ik vind het rot als je mij altijd maar controleert. Je moet me gewoon vertrouwen Ruben.’ Ik vond het rot om na zo’n gezellige avond mij weer te bewijzen. Hij begon heel erg te pushen en iets brak er in mij. Ik veranderde snel mijn toegangscode omdat ik er klaar mee was. Hij pakte mijn telefoon af en toen hij realiseerde dat hij niet in mijn telefoon kon, werd hij gek. Hij pakte een mes uit de keukenla en begon ermee te zwaaien. ‘Als je nu niet je code geeft, maak ik krassen op je scherm.’ Ik gaf mijn code niet, totdat hij zei dat hij mijn telefoon uit het raam zou gooien. Langzaam begon ik in te zien waar ik in verstrikt geraakt was. Op een zondagmiddag ging ik met hem naar een feestje van een vriend. Toen ik aankwam praatte ik kort met de vader van die vriend en hij vroeg meteen ‘Waarom wil je vreemdgaan met zijn vader, Manon? Waarom ben ik voor jou niet goed genoeg?’ Op dit moment wist ik het zeker, dit was geen normaal gedrag. Langzaam ben ik hem steeds minder gaan appen en uiteindelijk heb ik het uitgemaakt. Zijn grootste angst werd werkelijkheid; hij was mij voor altijd kwijt. Hij dreigde met zelfmoord omdat het leven zonder mij volgens hem niet leefbaar was. Mijn ouders en ik denken dat Ruben een bipolaire stoornis heeft.’

 

Hoe gaat het nu met je?

 

‘Kort nadat ik het met Ruben heb uitgemaakt, is er een jongen in mijn leven gekomen waarbij ik wél mezelf kan zijn, Thomas. Aan het begin van mijn relatie met Thomas merkte ik dat ik erg in de war was. Thomas vond alles wat ik droeg leuk en vertrouwde me duizend procent. Het heeft maanden geduurd voordat ik alles los kon laten. Als ik in een kledingwinkel stond, wist ik niet wat ik moest kopen. Was het niet te uitdagend? Leek ik geen slet in deze broek? Ik heb met een psycholoog moeten praten om alles te verwerken. Ik heb trauma’s opgelopen door mijn relatie met Ruben. Nadat ik het heb uitgemaakt, ben ik erachter gekomen dat Ruben verslaafd is aan blowen. Ik heb dit nooit geweten en wist zelfs niet eens dat hij ooit blowde. Hij was namelijk ‘anti-drugs’. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik mij soms afvraag: Wie was Ruben eigenlijk? Met wie heb ik al deze tijd een relatie gehad? Een paar maanden geleden kwam ik erachter dat mijn iCloud verbonden was met een Acer laptop. Hij had een Acer laptop. Ik heb zo snel mogelijk uitgelogd. Op marktplaats krijg ik soms vage reacties op mijn advertenties en als ik het profiel bekijk van de geïnteresseerde, staat er dat diegene uit dezelfde woonplaats als Ruben komt.’

 

‘Ik heb een hoop van deze relatie geleerd en ik weet goed wat ik absoluut nooit meer wil in een relatie. Ik ben erg dankbaar dat Thomas in mijn leven is gekomen en dat ik mezelf mag zijn.’

Manon wilde anoniem blijven en heeft er daarom voor gekozen om niet haar eigen naam te gebruiken.