Zeef Your Local

 

Zeef Your Local

De coronacrisis was voor niet iedereen even leuk. Een hele boel mensen verloren hun
baan. Guido Lauer en Joep Bish, zakenpartners en tevens zwagers. Beiden zo verschillend,
maar met een passie voor zeefdrukken begonnen ze samen Printhaven in Haarlem. Doel?
Op een zo duurzaam mogelijke manier kleding, tassen en andere bedrukkingen maken. En
dat is gelukt!

Zeef Your Local
Het was begin 2020 toen covid-19 ons land bereikte. Mensen moesten thuis gaan werken,
bedrijven konden sommige diensten niet meer leveren en restaurants en cafés moesten
noodgedwongen hun deuren sluiten. Voor hoelang? Dat wist niemand. Nadat Joep zijn
voormalige werkgever verliet, kwam hij samen met Guido tot een nieuw plan. We gaan
bedrukkingen maken, zo duurzaam mogelijk en getroffen bedrijven helpen door deze crisis
heen te komen!

“En dat ging vliegen”

De mannen startten een nieuwe campagne, genaamd ‘Zeef Your Local’. Het doel hiervan
was: bedrijven kunnen zonder investering kleding laten drukken. Maar hoe moest dat er dan
uit gaan zien? Bedrijven konden eerst hun eigen design aanleveren en aangeven om welke
kledingstukken het moest gaan. Van dit design werd een render gemaakt. Op basis van deze
render ging het bedrijf online verkopen, nog voor er een bedrukking was gemaakt. “Hierdoor
waren er geen torenhoge investeringskosten voor het bedrijf en konden ze al een beetje zien
of het in de smaak zou vallen” zegt Guido. Bij genoeg verkochte artikelen werd de drukking
in gang gezet. Zo konden de drukkosten gedekt worden. Bekende Haarlemse bedrijven sloten zich aan. “Eerst waren ze heel erg verbaasd. Hoe dan? Waar zit het addertje?” zegt Joep. Toen duidelijk werd dat het werkte sloten steeds meer
bekende bedrijven zich aan, ook buiten Haarlem. Toneelschuur, North Sea Watersports, IJver
en nog veel meer bedrijven kwamen met grote aantallen en de meest uitdagende designs.
“Vanaf daar is het alleen maar meer gaan groeien” zegt Guido.

Zeefdrukken
Bij veel kledingmerken wordt er nog niet heel veel gewerkt met duurzame producten. De
meest opdrukken zijn plastic en de materialen zijn vaak door mensen gemaakt in slechte
werkomstandigheden. “Dat wilden wij anders doen” zegt Joep. Bij Printhaven werken ze met
zeefdrukken, een manier van drukken met gebruik van inkt in plaats van plastic. Niet alleen
beter voor het milieu, maar ook een veel hogere kwaliteit dan plastic.

“Op deze manier druk ik zo’n 60 tot 90 producten per uur”

Het begint allemaal met een design. Zoals eerder vermeld kan dit worden aangeleverd of in
samenwerking met Printhaven ontworpen worden. Hierna begint het echte drukproces. Als
eerst dient er een ‘raam’ te worden gemaakt, een soort mal waar het design in wordt
gemaakt. Door gebruik van emulsie en een lamp wordt dit in een raam gemaakt, deze wordt
later met een hogedrukspuit uitgespoten om zo een mal over te houden. Dit raam wordt
ingesteld op het ‘carrousel’, het gereedschap voor het zeefdrukken van een product.
Vervolgens plaatst Joep het product op het carrousel en laat het raam zakken op het
product. Hierna is het een kwestie van goed afmeten en de inkt door het raam op het
product te drukken. Het product wordt hierna onder een lamp, zo’n 90 seconden, gedroogd.
Het resultaat is klaar. “Op deze manier kan ik 60 tot 90 producten per uur bedrukken.” Zegt
Joep.

Toekomst
“Het is altijd lastig om te zeggen waar we over tien jaar zullen staan.” Zegt Guido. “We
hebben inmiddels ons eigen pand gekocht, waar we eind dit jaar in zullen trekken. Dat is al
een grote mijlpaal”. In dit nieuwe pand komt op de bovenverdieping een foto- en filmstudio,
waar ze dan gelijk hun creaties kunnen fotograferen. Ook zeggen de jongens niet al te grote
aantallen te willen doen in de toekomst. Joep zegt: “We zullen niet zo snel nee zeggen maar
bij echt grote aantallen moeten we gaan automatiseren en verdwijnt het stukje ambacht en
passie dat hier nu in zit.”

Ongelijkheid tussen mannen en vrouwen op de werkvloer: nog steeds een groot probleem in 2022

Ondanks dat we leven in een moderne tijd hebben wij last van discriminatie op de werkvloer. Uit vele onderzoeken is gebleken dat voornamelijk vrouwen hiervan de dupe zijn. Dit is een groot maatschappelijk probleem waar de verantwoordelijkheid voornamelijk ligt bij de bedrijven en de overheid.

Ongelijkheid tussen mannen en vrouwen op de werkvloer: dagelijkse kost of zorgwekkend?

 Zo’n twee maanden terug, op 10 november, was het Equal Pay Day. Op deze dag kijken we naar de gelijkenissen wat betreft de salarissen op de werkvloer. We houden onszelf voor dat we in een moderne tijd leven – en in veel aspecten is dit ook zo – maar toch verdienen vooral vrouwen over het algemeen nog altijd minder dan mannen. Dit kan oplopen tot een heel maandsalaris per jaar. Dat er iets moet veranderen is wel duidelijk.

 Over wat voor percentages hebben we het?

Er zijn elk jaar meerdere onderzoeken naar dit probleem wat leidt tot verschillende uitkomsten per onderzoek. Het is een ingewikkeld probleem waarbij er rekening gehouden moet worden met meerdere factoren. Zo zijn er bepaalde redenen waarom vrouwen soms minder verdienen dan mannen. Bijvoorbeeld vrouwen die niet fulltime werken.  En werken vrouwen vaker in sectoren die minder verdienen. Denk aan bijvoorbeeld aan beroepen zoals kappers, of crèchemedewerkers. Als we deze factoren niet meerekenen verdienen vrouwen 38 procent minder dan mannen. Het CBS rekent deze factoren wel allemaal mee en dan komen we uit op een percentage van 6 procent verschil. Al is dit nog 6 procent te veel.

 

Gelijkwaardige taken en verantwoordelijkheid op de werkvloer

Dat er veel mensen (en vooral vrouwen) worden gediscrimineerd op de werkvloer is inmiddels wel duidelijk. Het is een maatschappelijk probleem waarbij veel mensen niet goed weten hoe ze dit moeten aanpakken als het hen overkomt. Zo ook Stephanie. Zij is 26 jaar als ze manager is bij een restaurantketen in Amsterdam. Stephanie (29): “Ik was al een aantal jaar aan het werk bij mijn vorige werkgever met veel plezier. Na twee jaar werd mij aangeboden om te werken als manager voor één van de filialen samen met een mannelijke collega. Beide waren wij rond dezelfde tijd begonnen bij het bedrijf en hadden ondertussen ook een fijne vriendschap opgebouwd. We waren het er allebei mee eens dat wij dit samen konden en verdeelde de taken en de tijden gelijkwaardig op.”

 

Minder betaald krijgen zonder dat je het weet

“Na een tijdje waren we een borrel aan het doen na werk toen ik grapte dat m’n salaris alweer bijna op was. Hij keek mij verbaast aan en gaf aan dat hij nog wel redelijk wat over had. Ik gaf eerlijk toe dat ik het salaris wat laag vond. Hij vond van niet en we begonnen ons salaris te vergelijken. Ik kwam erachter dat hij zo’n 140 euro extra per maand verdiende. Ongeveer een euro extra op mijn uurloon. Ik was woest en appte de baas meteen dat ik een gesprek met hem wilde. De volgende dag kwam ik langs en gaf aan wat het probleem was. M’n baas zei dat hij het ging uitzoeken, maar vernam vervolgens weken niks. Toen ik af en toe vroeg of hij het al had uitgezocht zei hij dat hij er mee bezig was. Na een tijdje was ik het zat en heb ik besloten een andere baan te zoeken. Achteraf had ik er meer aangedaan om op te komen voor mijn rechten als vrouw. Toen der tijd leek het mij makkelijker om een andere baan te zoeken. Ik vertel dit verhaal aan andere om ze te waarschuwen voor discriminatie op de werkvloer. Veel vrouwen weten niet dat ze gediscrimineerd worden op hun werk. En mannen trouwens ook niet. Zelf ben ik nu een kleine onderneming gestart en richt ik mij op gelijke rechten voor iedereen die bij mij werkt.”

Een groene zoen voor alle studenten

Overal om ons heen gaat het over de klimaatveranderingen wereldwijd. En deze zijn zeker niet positief. De aarde warmt op, en de zee zit voor met plastic. Voor iedereen dus belangrijk om zijn of haar steentje bij te dragen aan een groenere wereld. Ook voor onze studenten van de HvA. Toch is het soms lastig om hiermee te beginnen. Daarom hier een blog met verschillende tips en flyers die in de HvA zouden kunnen hangen. Met zijn alle op weg naar een groenere wereld. 

 

Groene zoen: Aantrekkelijke tips voor een groener studentenleven 

 

Duurzaam leven is iets wat veel studenten wel zouden willen, maar moeilijk vinden. Mede omdat studenten soms gewoon geen cent te makken hebben. Én soms niet weten waar ze moeten beginnen. Maar helaas zit de zee nog steeds vol met plastic en wordt de aarde nog steeds warmer. Daarom geef ik in dit blog tips om voor een prikkie en niet al te ingewikkeld groenere keuzes te maken. Zodat ook jij als student jouw steentje kan bijdragen.  

 

Let op wat je eet 

Ik weet het, dit is iets wat je waarschijnlijk al vaker gehoord hebt. Maar het is echt waar. Je hoeft niet direct vegetariër te worden om mee te helpen aan het milieu. Al is dit natuurlijk wel een goede stap. Maar alleen al wat vaker een stukje vlees overslaan, verminderd de uitstoot van broeikasgassen en is ook nog eens beter voor je lichaam. Vooral het eten van bewerkt of rood vlees kan leiden tot een hoger risico op beroertes, darmkanker, diabetes en longkanker. Verder vindt je studenten portemonnee het ook niet erg als je een keer geen vlees of vis koopt. Lekkere vegetarische recepten zijn op verschillende websites te vinden zoals bijvoorbeeld https://www.dehippevegetarier.nl/ 

 

Een andere tip is eten kopen wat past bij het huidige seizoen. Vijgen of aardbeien kopen voor een dessertje bij het komende kerstdiner is heel lekker, maar niet goed voor het milieu. Vaak worden de vruchten overgevlogen uit een warm land wat zorgt voor nog meer onnodige broeikasgassen. Zo zijn dat soort vruchten dan ook ontzettend duur. Eet dus groente uit het seizoen voor een kleine prijs. Vaak lekker en goedkoop, win-win dus 😉 

 

Gebruik minder plastic 

Zelf had ik de slechte gewoonte om voor school vaak een nieuw flesje water te kopen bij de AH to go. Natuurlijk helemaal niet goed voor het milieu, omdat dit zorgt voor extra en onnodig plastic afval. Een populaire waterfles die je zelf kan navullen is de Dopper. Deze liggen vaak tussen de €10,- en €15,- euro. Redelijk duur dus als je een arme student bent. Maar wees niet getreurd er zijn genoeg andere merken die een vervulbare fles verkopen voor een prikkie. Kijk op bol.com of in de action daar zijn er al genoeg te vinden.  

 

Ook kennen jullie allemaal die vroege ochtenden met slaapogen en je schooltas op Centraal Station. Je kijkt om je heen, ziet het oranje bordje van de Kiosk en snakt naar een kop koffie. Het is voor veel mensen een ochtendritueel, maar de eindeloze verkoop van deze kopjes koffie is onnodig afval. De bekers zijn vaak dan wel van karton, maar het dekseltje erop is wel weer van plastic. Ik raad daarom ook herbruikbare koffiemokken aan. Zijn online al te vinden voor €2,- per stuk. Niet duur dus, maar wel beter voor het milieu.  

 

Tijdens het boodschappen doen is het ook mogelijk om minder plastic te gebruiken. Om mee te beginnen neem altijd een boodschappentas mee. Dit is iets wat veel van jullie waarschijnlijk ook wel al doen. Maar er bestaan ook nog altijd de eindeloze plastic zakjes die gepakt worden voor een lekkere snack op de broodafdeling, of voor de nodige vitamientjes bij de groente afdeling. Koop dus herbruikbare zakjes waar je jouw lekkere croissantje of gezonde tomaten in kunt vervoeren. Zonder steeds een nieuw plastic zakje te hoeven pakken. Een andere grappige tip om plastic te recyclen: Verzamel alle bierdopjes of plastic dopjes en geef het een nieuw leven! Denk aan sneeuwpoppetjes voor in de kerstboom, foto’s in de dopjes of zoals op de afbeelding een volledig kunstwerk:  Afbeelding blog.  

Eva de Haas

 

 

de opmars van slow fashion

Naast de discussie wat duurzame mode nu eigenlijk duurzaam maakt, woedt er ook een over de modieusheid ervan. Menig Nederlander vind kleding van hennep maar vaag, imitatieleer goedkoop en dat duurzame productieproces maar verwarrend. Toch wint slow fashion langzaam aan populariteit. Een bezoek aan de tweedehandswinkel was in 2021 een van de favoriete vrijetijdsbestedingenCorona of nietslow fashion is here to stay. Maar hoe heeft duurzame mode zo’n ommezwaai teweeg gebracht en hoe speelt de retail-wereld hierop in? Je kunt het zien en lezen in mijn crossmediale verhaal: ‘De opmars van slow fashion’.

 

 

Het imago van slow fashion: ‘’We moeten leren onze kleding te koesteren zoals onze eerste zoen‘’ 

Geen spijkerbroek van de Primark, maar uit de kringloopwinkelHoewel niet iedereen warmloopt voor ‘slow fashion’, wint duurzame mode aan populariteit. Welke verklaringen zijn er voor deze imagoverandering en wat betekent dat voor de toekomstProfessor Anneke Smelik (65) schreef erover in haar artikel ‘Van mondkapje naar duurzame mode’. ‘’Identiteit is de sleutel voor een duurzame kledingindustrie.’’ 

Slow fashion 

Sinds de intrede van slow fashion in de modewereld, in 2010 was de publieke opinie dat het enkel bedoeld was voor hippiesRuim elf jaar later lijkt er toch iets veranderd te zijn in de attitude richting slow fashion. De reclames van Vintedeen app voor liefhebbers van tweedehandskleding, zijn niet meer van de buis weg te denken. Volgens professor modeen kunstwetenschappen, Anneke Smelik is dat deels aan de verduurzaming van fast fashionmerken te danken. ‘’H&M laat met hun Conscious-lijn zien dat duurzaam niet suf is.’’ Smelik benadrukt dat het kopen van tweedehandskleding, of thriften zoals de jeugd het noemt, slechts één vorm is van slow fashion. Andere vormen van duurzame mode zijn producten van organisch materiaal zoals hennep en kleding die op een schoneeerlijke manier gemaakt wordt. ‘’Tijdens het productieproces van fast fashion worden er duizenden liters water gebruikt voor één T-shirt en komt er een extreme hoeveelheid gif en afval in het milieu Ook dwangarbeid is sinds 2019 een ‘no go’ voor groene mode.’’, licht Smelik toe.  

 

Kleding als identiteit 

Identiteit speelt volgens Smelik een grote rol speelt bij de groeiende thrift-trend. ‘’Wij westenaren vinden het leuk om uniek te zijn, dat we anders zijn dan anderen’’, aldus Smelik. Modetijdschriften, blogs en influencers spelen volgens Smelik in op het idee dat identiteit maakbaar is met kleding als belangrijkste middel. Zo is ‘’Vind je eigen stijl’’, bijvoorbeeld een populaire kop in glossy’s. In tweedehandswinkels vind je naast fast fashion ook steeds meer vintage en zelfgemaakte items. ‘’Door ons hierin te kleden kunnen we uniek zijn en even in de huid van iemand anders kruipen’’, zegt SmelikTygo Verhoef*(23) werkt bij Greenpeace als social media marketeer en gebruikt tweedehandskleding voor Halloween-kostuums. Hij herkent zichzelf goed in wat Smelik zegt. ‘’Ik ben net een gedaanteverwisselaar; als ik zou willen kan ik voor twintig euro zakenman, professor, archeoloog en cricketspeler zijn, in één week.’’ 

 

Paradox van de vrijheid 

Socioloog Zygmunt Bauman stelt dat de moderne tijden van ons eisen dat we onze identiteit constant aanpassen. In zijn woorden; ‘’zo vaak, zo snel en zo efficiënt als je sokken kunt verwisselen.’’ Dit toont aan dat kleding een grote rol speelt in het huidige maakbaarheidsideaalSmelik zegt dat er door die gewenste gedaanteverwisselingen juist een eenzijdig modelandschap ontstaat. ‘’We passen onze identiteit aan naar wat we zien en beleven, dus als iets een trend is nemen we dat meestal aan als onze identiteit, waardoor niemand eigenlijk meer uniek is.’’ Dit verschijnsel noemt Smelik ‘paradox van de vrijheid’. ‘’Ons onderbewustzijn maakt dat we ons liever conformeren naar ‘de massa’ en minder geven om individuele expressie.’’ Dat is niet perse iets negatiefs vind Smelik. ‘’Het betekent alleen dat de groene modesector minder vrij kan en trendgerichter moet werken.’’ 

 

Generatieverschil  

Smelik denkt dat generatieverschillen ook een rol spelen in het imago van slow fashion. ‘’Bij de oude garde’ staan de functie en de emotionele waarde van een kledingitems centraal,  jongeren vinden status en esthetiek vaak belangrijker.’’ Ouderen zijn ook zuiniger op hun spullen. Dit stamt uit de tijd van de Tweede Wereldoorlog. ‘’Je kon toen niet zomaar even naar de winkel om nieuwe kleding te kopen, dus droeg je jarenlang dezelfde kleding’’, verklaart Smelik. Jongeren kunnen dus iets van de oudere generatie leren‘’We moeten leren onze kleding te koesteren zoals onze eerste zoen’’, aldus Smelik. Toch hebben de twee generaties iets gemeen. Mode van organisch materiaal blijft voor beiden groepen ontoegankelijk. Er is volgens Smelik nog te weinig aandacht voor het proces, waardoor duurzame mode te abstract blijft. ‘’We moeten een manier vinden om duurzame mode in een fast fashion-jasje te stoppen, het begrijpelijk, sexy en toegankelijk te maken, concludeert Smelik.  

 

 

 

 

 

Fotoreportage:  

Weg met die geitenwollensokken: deze vier modewinkels maken slow fashion vlot 

Om te bewijzen dat slow fashion lang niet meer bestaat uit lange lapjes-rokken en de befaamde wollen sokken, bezoek ik samen met model Beyoncé Linger, vier duurzame kledingwinkels in Amsterdam. Brandmission, The Collection One, New Optimist en Mhoom hebben allemaal één gezamenlijk doel: duurzame mode weer hip maken. Lukt het ze? Bekijk de fotoreportage en beoordeel het zelf.