Podcast – Steeds meer artiesten kiezen voor EP’s: “Uitbrengen van albums is niet meer de standaard”

Foto: Cloud9

2022 was hét jaar van Antoon. De Nederlandse zanger en producer scoorde hit na hit en groeide uit tot de meest gestreamde artiest van ons land. Na het succes van Hyperventilatie en Leuk scoorde Antoon met het nummer Hallo zijn eerste solo nummer 1-hit, terwijl ook Hotelschool, Tantoe Lekker en Olivia hoog in de hitlijsten terechtkwamen. Het zijn stuk voor stuk nummers die stonden op één van de maar liefst drie EP’s die Antoon dit jaar uitbracht. Een succesvolle strategie van hem en zijn label Cloud9, maar hoe kwam men hierop? En betekent dit grote succes dat albums definitief verleden tijd zijn?

In deze podcastaflevering spreekt presentator Thijs Zwagerman met Sophie Paasse. Sophie is  Senior Product Manager van Cloud9. In deze rol is zij hoofdverantwoordelijk voor het strategisch uitdenken van de releaseplannen en het in de markt zetten van nieuwe muziek van Cloud9-artiesten. Met Sophie spreekt Thijs over de succesvolle release-strategie van Antoon, een vergelijkbare tactiek bij Snelle en het langzaamaan verdwijnen van albums in de muziekwereld. “Mensen hebben niet de tijd en aandacht om een album van A tot Z af te spelen.”

Beluister de podcast hieronder:

 

Oranjekoorts

Geïnteresseerd naar de beweegredenen van Bente en Kiki? – Luister hierboven de podcast 

 

Het is half 5, op dinsdagmiddag. In de woonkamer van mijn Utrechtse studentenhuis is het nog ijzig stil. Over ruim een halfuur begint de eerste wedstrijd van het WK in Qatar. Of we gaan kijken? De meningen zijn verdeeld. In de groepsapp van ons huis worden verschillende berichten uitgewisseld. “Niet kijken is de hoop op verandering in de corrupte voetbalwereld begraven”, scandeert Boris online, die al klaar zit bij zijn familie in Arnhem om de wedstrijd te aanschouwen. Jona, een andere huisgenoot is aan het werk. “Stuur de score maar door”, appte hij.

Ik installeer me aan de bar van de woonkamer en zet de televisie vast aan. Met gemengde gevoelens kijk ik toch wel uit naar de eerste wedstrijd. Gemengde gevoelens, wat een dooddoener eigenlijk. Ik vind het altijd leuk om naar het WK te kijken. Maar, de 6500 overleden arbeidsmigranten blijven in mijn achterhoofd aanwezig. Ik heb hierdoor geen voorpret beleefd en heb het idee dat de gezelligheid er wel een beetje af is. Ik zal vast niet de enige zijn. Waar in Nederland normaal de vlaggen uit zouden hangen, oranje tompoezen worden uitgedeeld en de nodige versiering in huis de vrolijke stemming creëren, is de sfeer nu een stuk tammer. Durf ik straks te juichen, als Nederland scoort? Durf ik ongedwongen te genieten van iets wat ons normaal zo verbindt, maar wat nu voelt alsof we dat doen over de rug van duizenden overleden slavenarbeiders?

De president van FIFA, Giovanni Vincenzo Infantino vindt dat wij Europeanen niet zo hypocriet moeten doen. ‘Wat de Europeanen de afgelopen 3000 jaar hebben gedaan, daar zouden wij eerst nog 3000 jaar nog excuses voor mogen aanbieden. Pas daarna mogen ze beginnen met morele lessen aan andere volkeren’. Duidelijke taal van de Zwitser; Een man die miljarden aan steekpenningen heeft ontvangen om een ongeschikt land een WK te laten hosten.

Tim komt thuis, de wedstrijd is inmiddels 10 minuten bezig. ‘Ik kijk een beetje tijdens het koken, maar niet helemaal. Ik moet straks nog roeien’, roept hij vanuit de gang. Iets later, in de 28e minuut, loopt Olivier binnen. ‘Kijk, hier kom ik voor!’, roept hij uitgelaten. ‘Hoe doen ze het?’, ik antwoord dat er tot nu toe nog niet veel gebeurd is. Ik vraag hem of hij met een ander gevoel naar het WK kijkt. ‘Nee, niet echt eigenlijk. Ik heb me niet heel erg ingelezen, moet ik me daar schuldig over voelen? Ik vind het wel heel erg, maar het maakt geen reet uit of je het nou wel of niet kijkt. En zo interessant vind ik het voetbal nou ook weer niet.’

Bij het begin van de tweede helft vult de woonkamer zich met nog meer jongens. Mijn vriendinnen en huisgenoten, Bente en Kiki zijn naar boven gelopen. Kiki staat even beneden en kijkt wat naar de tv, maar loopt weer naar boven. Wil je het WK niet zien? Vraag ik haar nog. “Nee, daar heb ik niet zo’n zin in op deze manier.” “Elze, kom zitten, onze jongens supporten”, zegt Douwe op cynische toon. Ze bespreken op welke teams ze hebben gewed, via een WK app. Blijkbaar hebben wat jongens een pool waarin ze op uitslagen wedden. Ik aarzel om opnieuw de vraag te stellen. Toch gooi ik hetzelfde balletje op, dit keer tegen de andere jongens in huis. ‘Kijken jullie er hetzelfde naar?’, vraag ik voorzichtig. ‘Hetzelfde als?’, Jelle kijkt me vragend aan. ‘Elze, je ziet toch dat Jelle oranjekoorts heeft!’, zegt Douwe lachend. Ik vraag Jelle of hij hetzelfde naar de wedstrijd kijkt, met de rechtenschendingen en misstanden in zijn achterhoofd.

‘Nee, niet echt. De vorige keer was het in Rusland, dat vond ik meer beladen. Heel eerlijk gezegd, het is niet alsof de FIFA hier iets aan kan doen.’ Ik kijk Jelle vragend aan. Douwe vult hem aan. ‘Niet vliegen, geen vlees eten, heeft nog een effect op het doel wat je nastreeft. Met het niet kijken van het WK help je niemand.’

Jelle stelt de vraag terug aan mij. ‘Ik merk dat ik het toch wel minder vind nu, ja. Misschien is dat hypocriet. Toen ik met de trein naar huis ging, zag ik bijvoorbeeld wat Oranjesupporters met een geschminkt gezicht. Het eerste wat dan in mij opkomt is: oh, die geven dus niks om Qatar!’  Douwe schudt zijn hoofd. ‘Hoe denk je dat de gemiddelde Oranjefan is? De gemiddelde Nederlander?’ Denk je nu echt dat de gemiddelde Oranjefan iets geeft om politiek? Je hebt een te groot moraal Elze.’

In de woonkamer galmt het verder, het gaat niet meer over Qatar. Ik ben blij dat het gezellig is. ‘Frenkie gaf ‘m een duw, en nu is ie geblesseerd, zegt Olivier tegen Jona, die net binnenkomt. Nederland scoort. Ik kijk om me heen, en durf te juichen.

 

‘Ik moet met mijn trauma’s verder leven’

Jamal Khezierpoor bouwde een liefde met Zahra op en vocht met tand en hand om haar nog in levenden lijve te ontmoeten. Ze werd echter overleden toen ze haar land, Iran, gedwongen moest verlaten.

Yaghoub Sharhani

‘Ik heb Zahra online ontmoet en heb ook online afscheid genomen van haar,’ vertelt de 45-jarige Iraanse vluchteling Khezierpoor met een trillende stem en boos gezicht, terwijl hij op een tapijt zit dat de hele woonkamer bekleedt. Hij heeft donkere kringen onder zijn zwarte ogen en een lange baard. Khezierpoor vluchtte in 2015 uit zijn geboorteland Iran en hij woont inmiddels samen met zijn drie kinderen in de omgeving van Rotterdam.

De 31-jarige Zahra was niet zijn eerste vrouw. Ruim tien jaar geleden is zijn oude vrouw, de moeder van zijn drie jongen, overleden door een medische fout tijdens een operatie. Na jarenlang trauma dat hij heeft gehad vanwege haar dood, besloot hij eindelijk om een nieuwe relatie te beginnen met Zahra. ‘Toevallig volgden wij elkaar via Instagram en toen heb ik geregeerd op haar story en zo begon ons onvoltooide liefdesverhaal,’ zegt Khezierpoor terwijl hij een traan uit zijn ooghoek veegde.

Na een tijdje besloten ze om “op afstand” te trouwen. ‘In 2020 heb ik een aanvraag voor gezinshereniging ingediend bij de IND zodat ze verder naar Nederland kon reizen.’ Een jaar later werd zijn aanvraag ingewilligd. Ze kreeg een visum van de Nederlandse ambassade in Iran. ‘Toen ze naar het vliegveld van de Iraanse hoofdstad Teheran ging, werd er haar paspoort ingenomen,’ zegt Jamal met zeuren. In een kleine kamer in het vliegveld heeft Iraanse inlichtingendienst haar ondervraagd en aangeklaagd omdat ze “tegenstander van het regime” is, legt hij uit. Dagen later werd een procedure gestart bij de revolutionaire rechtbank in Iran, het moment dat hij besefte dat haar leven in gevaar is.

De revolutionaire rechtbank is namelijk een omstreden rechtbank in Iran, waar “de politieke activisten” meestal forse gevangenisstraffen krijgen. Zo veroordeelde deze rechtbank in Teheran onlangs vijf gearresteerde demonstranten, onder wie een vrouw, ter dood voor ‘vijandschap tegen God’ (moharebeh) en ‘corruptie op aarde’ (efsad-e fel arz), meldde Amnesty International. Deze veroordelingen hadden te maken met de huidige protesten in Iran die werden uitgebroken na de dood van de jonge Koerdisch-Iraanse vrouw Jina (Mahsa) Amini.

De mensenrechtensituatie in Iran is onverminderd slecht. De vrijheden van de inwoners worden steeds meer ingeperkt. Etnische en religieuze minderheden, demonstranten, regeringscritici, mensenrechtenactivisten en homoseksuelen lopen gevaar op arrestatie, verdwijning, mishandeling, marteling en vervolging. Na het uitbreken van de landelijke protesten hebben de Iraanse autoriteiten, tot nu toe, duizenden mensenrechtenactivisten, demonstranten en journalisten gearresteerd. “Honderden geboeide en geblinddoekte gevangenen, onder wie kinderen, worden dagelijks slaan, stompen, schoppen en zweepslagen gegeven door leden van de veiligheidstroepen en leidt dat soms tot de dood van hen,” berichtte Amnesty meerdere keren in de afgelopen twee maanden.

‘De IND medewerkers begrepen toen hoe gevaarlijk de situatie was en ze stelden voor dat ze illegaal naar Turkije zou kunnen vluchten en de Nederlandse ambassade dan een visum en een noodpaspoort zou kunnen regelen voor haar,’ zegt Khezeirpoor. Omdat hij de gevaren van de Iraans-Turkse grenzen kende, wilde hij dat ze niet alleen deze route zou doorbrengen. ‘Mijn broer ging daarom met haar mee.’ Toen ze de gevaarlijke grenzen probeerden over te steken, was Khezeirpoor op Schiphol. ‘Ik wilde naar Turkije om Zahra op te vangen.’ Voordat hij naar Turkije vloog, kreeg hij telefonisch te horen dat ze onderweg overleden zijn. ‘Het was toen een sneeuwstorm en ze werden achtervolgd door de Iraanse troepen in het grensgebied,’ legt hij uit. Omdat ze heel bang waren dat ze gearresteerd zouden worden, besloten ze zich te verstoppen in de bergen en ‘zo zijn ze overleden door de kou.’ Zijn tranen vallen meteen uit zijn vermoeide ogen en rollen over zijn wangen.

De beelden van de lichamen van Zahra en zijn broer, die de bewoners uit een nabijgelegen dorp hebben gemaakt, doen ontzettend pijn en hebben veel indruk op hem. ‘Ik zie hun opgezwollen lichamen met uitpuilende ogen dag en nacht voor mijn ogen.’ Hij voelt zich ook schuldig tegenover de families van zijn vrouw en zijn broer. ‘Ik ga regelmatig naar psycholoog in de hoop dat ik me iets beter voel, maar geen nut.’ Hij vindt dat het ontzettend pijnlijk is dat hij twee keer relatie gehad heeft en hij zijn beide vrouwen verloren heeft. ‘Niemand kan begrijpen hoe ik me voel, ook de psycholoog. Maar ik moet uiteindelijk met mijn trauma’s verder leven’.

Steeds meer Nederlandse jongeren kiezen voor tussenjaar in Kaapstad: “Totaal nieuwe cultuur ontdekken”

Jaarlijks kiezen duizenden Nederlandse jongeren na het afronden van hun middelbare school voor een tussenjaar. Meestal omdat zij meer van de wereld willen zien en een paar maanden willen gaan reizen. Kaapstad is daarbij steeds vaker de bestemming. Wat trekt Nederlandse jongeren naar de hoofdstad van Zuid-Afrika? “Ik ben in Kaapstad echt zelfstandig geworden.”

Toerisme van Nederlanders in Zuid-Afrika is niets nieuws. Kort voor de uitbraak van het coronavirus trokken er jaarlijks zo’n 150 duizend Nederlanders naar Zuid-Afrika voor vakantie of een langere reis. In de coronaperiode nam dit aantal logischerwijs fors af, maar inmiddels krabbelt het Nederlandse toerisme in Zuid-Afrika weer op. Onder deze groep zitten jaarlijks honderden Nederlandse jongeren die voor een paar maanden in Zuid-Afrika, en dan voornamelijk Kaapstad, verblijven. Het zijn tieners die na het behalen van hun middelbare schooldiploma genieten van een tussenjaar. 

Lidwien Selman – werkzaam voor Weg Wijs, een organisatie die jongeren ondersteunt bij het samenstellen van een reis in hun tussenjaar – ziet een duidelijke trend in het aantal Nederlandse jongeren dat naar Kaapstad trekt. Weg Wijs organiseert reizen naar alle continenten, maar merkt dat de populariteit van Kaapstad toeneemt. “Kaapstad is één van onze populairste bestemmingen en er willen ook steeds meer mensen naartoe. Zuid-Afrika is een ontzettende mix van Afrikaanse culturen. Het is echt een land waar heel veel samenkomt”, vertelt Selman. Zij ziet dat Nederlandse jongeren doorgaans voor twee verschillende zaken naar Kaapstad willen. “Voor vrijwilligerswerk of om beter Engels te leren. Engels leren kan natuurlijk op veel plekken ter wereld, maar in Kaapstad is het klimaat gunstig en zit een erg goede taalschool. Op deze taalschool is er ook een mogelijkheid om Cambridge te volgen. Vrijwilligersprojecten in Kaapstad zijn aantrekkelijk, omdat er een mooie combinatie van werken met kinderen en sporten mogelijk is. Sommigen combineren het Engels leren met vrijwilligerswerk.”

Nuttige ervaring

De negentienjarige Michiel Gebbink (foto) is één van de Nederlanders die in zijn tussenjaar naar Kaapstad trok. Hij vertelt hoe de keuze voor deze stad in zijn geval tot stand kwam. “Voor mij waren er twee opties in mijn tussenjaar: skileraar worden in Oostenrijk of Engels leren in Kaapstad. Ik wilde uiteindelijk wat verder van huis dan Oostenrijk en zocht naar iets nieuws. Kaapstad lijkt in bijna niets op Nederland, dus vandaar dat ik dit graag wilde ontdekken. In Kaapstad kon ik een totaal nieuwe cultuur ontdekken en ook nog iets leren.”

Gebbink verbleef in wisselende groepssamenstellingen uiteindelijk drie maanden in Kaapstad en blijkt onder de indruk van de stad. “Ik heb nog nooit zo’n mooie stad gezien. De indeling van de stad is fraai en dat je de Tafelberg hebt die de stad in twee delen splitst is natuurlijk ook heel bijzonder.” Ook het ontdekken van de Afrikaanse cultuur vond hij mooi. “Je ziet vooral in het verkeer veel gekke dingen. Mensen rijden heel wild en de infrastructuur is veel minder goed dan in Nederland. De mensen in Kaapstad vond ik over het algemeen wat vrolijker en opener dan Nederlanders.” Met criminaliteit kreeg Gebbink in Kaapstad niet te maken. “Ik heb me nooit bedreigd gevoeld. Er zijn wel bepaalde wijken in Kaapstad waar je goed op je hoede moet zijn, maar ik ben nooit in gevaarlijke situaties terechtgekomen.”

Op persoonlijk vlak heeft Gebbink veel gehad aan zijn tijd in Zuid-Afrika. “Ik ben in Kaapstad écht zelfstandig geworden. Door die periode weet ik hoe belangrijk het is om goed voor jezelf te zorgen, door bijvoorbeeld goed te koken en het huishouden bij te houden, en jezelf niet te verwaarlozen. Dat is een nuttige ervaring geweest.” Gebbink studeert nu Vastgoed & Makelaardij in Groningen en stelt dat zijn tijd in Kaapstad hier een goede voorbereiding op is geweest. “Ik ben er in Kaapstad aan gewend hoe het is om met veel mensen samen te wonen. In Groningen woon ik nu met elf andere gasten en dat is vergelijkbaar met hoe ik het in Zuid-Afrika drie maanden heb gehad. Ik heb veel aan mijn periode in Kaapstad gehad.”

‘De hartklep van een varken in je lichaam hebben voelt af en toe toch wel vreemd’

‘De hartklep van een varken in je lichaam hebben voelt af en toe toch wel vreemd’

Bea van den Berg moest drie jaar geleden onverwacht geopereerd worden aan haar hart. Ze was onwel geworden tijdens het sporten en ze kwamen erachter dat er iets mis was met haar hartklep. In Nederland vinden er gemiddeld 15.000 hartklepoperaties plaats per jaar. Er zijn veel verschillende soorten ingrepen, een van de bijzondere ingrepen is de ‘Biologische Hancock II-klep Hartklep-vervanging’. Bij deze ingreep wordt de hartklep van de patiënt vervangen met die van een varken. Bea werd ook één van de patiënten die haar hartklep moest laten vervangen. Ze is nu al ruim dertig jaar vegetariër en moest de keuze maken tussen een biologische of mechanische hartklep.

Bea van den Berg is een fitte vrouw van 73 jaar. Ze fietst, wandelt en doet aan aquajogging. Dit was drie jaar geleden ook al het geval, tot dat ze op een dag tijdens het aqua-joggen zich niet zo lekker begon te voelen, ze zichzelf het trappetje van het zwembad voelde grijpen en ineens alles zwart werd voor haar ogen. Ze moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis gebracht worden. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen en na meerdere onderzoeken bleek het dat Bea een lekkende hartklep had.

Maik Grundeken is cardioloog aan het AMC. Hij spreekt veel patiënten, voor en na hun hartoperaties. Daarnaast weet hij alles over het hart te vertellen. Volgens Maik zijn er meerdere redenen voor een hartklep transplantatie. Als er sprake is van vernauwing in de hartaders en/of als de patiënt een lekkende hartklep heeft. Dit tweede was dus het geval bij bij Bea. Grundeken geeft aan dat bij een lekkende hartklep de klep niet goed sluit en er dus bloed terug kan stromen in de hartkamer. In deze gevallen moet de patiënt geopereerd worden en wordt de hartklep vervangen.

Bea is al meer dan dertig jaar vegetariër, samen met haar dochter eten ze al een hele tijd geen vlees meer. Ze is dan ook tegen het dierenleed en vindt het eten van vlees onnodig. Ze had al wel eerder gehoord over de biologische hartklep transplantatie, maar nu was het aan haar om de keuze te maken. Als vegetariër gaat dit natuurlijk tegen je principes in, want als je geen vlees eet, kan je dan wel een stukje varkenshart in je lichaam laten plaatsen? Dit dilemma spookte rond in Bea’s hoofd.

Zo een hartkleptransplantatie is niet zomaar in een ingreep. Deze kan als zeer intensief en zwaar worden ervaren door de patiënten. Vooral bij de oudere patiënten is dit een heftige ingreep, zo ook bij Bea. Na alle onderzoeken en de constatatie dat Bea geopereerd moest worden, werd ze geïnformeerd over het hele proces. Haar hartklep moest vervangen worden. Er verschillende soorten mogelijkheden als het aankomt op de soort hartklep die een patiënt kan krijgen, namelijk de mechanische hartklep of de biologische hartklep. De mechanische hartklep is gemaakt van kunststof en metaal. De biologische hartklep is gemaakt van varkens- of runderweefsel, in de meeste gevallen gaat het om het varkensweefsel. Bij beide gevallen zijn er voor- en nadelen. De mechanische hartklep gaat een hele lange tijd mee, terwijl de biologische hartklep na een tijd, vanwege slijtage, vervangen moet worden. Echter is het zo dat bij de mechanische hartklep de patiënt de rest van hun leven stollingwerende medicijnen moet innemen, dit is bij de biologische hartklep alleen tijdens de eerste paar maanden zo. Maik Grundeken vertelt dat de biologische hartklep het vaakst wordt aangeraden voor de oudere patiënten.

De dokters vertelde Bea de voor- en nadelen van beide ingrepen en het werd al snel duidelijk dat de biologische hartklep toch echt de beste keuze voor haar was. Alle bijwerkingen die kwamen kijken bij de mechanische hartklep waren voor een dame van Bea’s leeftijd niet te doen. Dus na een goed gesprek met de arts had Bea haar besluitgenomen: De hartklep van een varken. ‘Ik had ook al vaker gehoord dat er meer risico’s aan zitten bij een mechanische hartklep, dus ja, dan ga ik maar voor het varken hoor!’, aldus Bea. Het ging natuurlijk wel tegen haar eigen principes in, als vegetariër een hartklep van een varken overnemen. Maar toch hield haar dat niet tegen. ’Met alle speklappen die ik, als vegetariër, niet gegeten heb, mag ik dan nu wel een stukje varken vind ik.’, vertelt Bea.

Na drie weken in het ziekenhuis, een openhartoperatie en in totaal twaalf weken revalidatie was Bea eigenlijk bijna weer de oude. Op haar borst zat natuurlijk een groot litteken, hierdoor werd ze wel nog steeds geconfronteerd met wat er was gebeurd. Vlak na de operatie moest ze nog flink aansterken, maar na het herstelproces voelde ze zich gelukkig snel weer de oude.

Voor het ongeluk heeft Bea eigenlijk nooit gemerkt dat er iets mis was met haar hart, dus een groot verschil heeft ze nooit echt gevoeld. Lichamelijk voelt het allemaal nog hetzelfde, maar mentaal is het wel een vreemd gevoel. ‘’Het is vreemd en onwennig om te bedenken dat je hele borstkast open is gezaagd, dat je hart een tijdje uit je lichaam is geweest en dat ze er allemaal dingen mee hebben gedaan.’’, vertelt Bea. Het idee van de hele ingreep is een nare gedachten, maar gelukkig merkt ze er fysiek niks van en is ze zoals vanouds weer lekker aan het fietsen, wandelen en blijft ze actief.

En ja het gaat, als vegetariër, tegen haar principes in en het is een rare gedachte dat ze nu rondloopt met een stukje varken in haar lichaam. Maar als Bea de keuze moet maken tussen een minder gezond en risicovoller leven lijden of een varkensklep in haar lichaam hebben, kiest ze dan toch, bijna zonder twijfel, voor het stukje varken. Ook al ‘mag’ dat eigenlijk niet als vegetariër.