Vooroordelen over anorexia

In de media wordt anorexia vaak afgebeeld met magere meisjes die niet of nauwelijks eten. Dit, gepaard met de beperkte kennis over dit onderwerp, zorgt voor een stereotype beeld van iemand met anorexia. Als gevolg vragen mensen met een eetprobleem minder snel hulp. In deze video vertel ik over mijn ervaring en bespreek ik de vooroordelen over anorexia. 

 

Vegetariër zijn in een slagersfamilie: ‘In eerste instantie mocht het ook niet van mijn moeder’

 

Veel Nederlanders eten bewust minder vlees, of zijn van plan hier binnenkort mee te beginnen. De belangrijkste redenen hiervoor zijn het milieu en dierenwelzijn, blijkt uit onderzoek van het Voedingscentrum. Hoe is het om vegetariër te zijn in een slagersfamilie? Merel (18) woont in Huizen, zij was sinds jongs af aan vegetariër maar heeft nu na negen jaar toch besloten om weer vlees te eten.

Merel loopt de deur van haar huis uit en gaat het grindpad op waar een enorme wagen staat. Ze kijkt lachend naar de wagen waarop een enorm stuk vlees afgebeeld staat en zegt: ‘Dit is hem dan, de vleeskraam’.

Van jongs af aan vegetariër

Merel was negen jaar oud toen zij vegetariër werd. Trots vertelt ze dat haar nicht haar had geïnspireerd om vegetariër te worden. ‘Mijn nicht waar ik veel mee om ging werd vegetariër, dat vond ik apart en toen ben ik mij erin gaan verdiepen.’ Ze realiseerde zich dat voor een stuk vlees een dier wordt geslacht. Merel heeft nu een paard maar was vroeger dus ook al een dierenliefhebber. Ze vertelt met een sombere blik dat het dierenleed haar uiteindelijk heeft overgehaald om te stoppen met vleeseten.

Verschillende normen en waarden

Haar familie verkoopt al jarenlang vlees, het is dus echt een familiebedrijf. Merel staat dan ook zelf weleens op de markt. ‘Ook al ben ik tegen vlees eten vind ik het wel erg gezellig om samen met mijn familie op de markt te staan en ze te helpen’. In het begin toen Merel negen jaar oud was nam haar moeder haar niet zo serieus toen ze vertelde dat ze vegetariër wilde zijn. ‘In eerste instantie mocht het ook niet van mijn moeder, maar ik bleef volhouden’. Haar moeder had het liever anders gezien maar Merel was standvastig en mocht uiteindelijk vegetariër zijn. Vanaf dat moment kreeg Merel aan tafel een apart bordje eten zonder vlees.

Het ging niet altijd even soepel vertelt Merel met een glimlach. ’Bijvoorbeeld bij de familie barbecues waarbij enorme stukken vlees op de barbecue lagen wilde ik per se op een andere barbecue mijn champignon spiesje leggen’. Dit leverde wel een paar gefrustreerde familieleden op maar Merel trok zich hier niks van aan.

Wat Merel erg geholpen heeft zijn haar tante en nicht, die van de niet-slager kant van de familie komen. Zij zijn allebei vegetariërs. Ze hebben dezelfde normen en waarden als Merel en hielpen haar aan lekkere vegetarische recepten. ‘Zij hebben mij wel erg gesteund, vooral aan het begin had ik dat nodig aangezien de rest van mijn familie allemaal grote vleeseters zijn’.

Gestopt als vegetariër

Beschaamd met rode wangen vertelt Merel dat ze sinds kort is gestopt vegetariër te zijn. Het begon met een kipnugget van de McDonalds die ze van een vriendin aangeboden kreeg. ‘Ik vond het zo lekker smaken en ben daardoor weer erg benieuwd naar vlees geworden’. Ze is trots dat ze negen jaar vegetariër was maar ziet nu niet meer het nut ervan in om vegetariër te zijn. ‘Ik realiseerde mij dat ik in mijn eentje het verschil niet ging maken en daarbij had ik een zware vitamine te kort’. Dat haar familie vlees verkoopt speelt ook een rol voor Merel. ‘Mijn broer is nu ook slager dus dan krijg ik wel altijd het beste vlees op tafel en die dieren hebben een beter leven gehad dan de dieren van de supermarkt’.

Merel vertelt lachend dat ze de humor er ook wel van inziet, maar is nog steeds wel erg serieus als het om dierenleed gaat en sluit het niet uit dat ze nooit weer vegetariër wordt. ‘Elke keer als ik varkens zie die naar de slacht gaan begin ik toch weer te twijfelen of ik niet weer vegetariër moet worden’.

Bron: Voedingscentrum. (z.d.). Nederlanders eten minder vlees voor milieu en dierenwelzijn. Geraadpleegd op 30 september 2022, van https://www.voedingscentrum.nl/nl/nieuws/nederlanders-eten-minder-vlees-voor-milieu-en-dierenwelzijn.aspx

 

In het mooiste Italië maar toch heimwee

Misschien heb je er vroeger wel eens last van gehad: heimwee. Je bleef bij een vriendin of vriendje slapen, maar de pret werd onderdrukt door een naar gevoel in je maag. Misschien was het zelfs zo erg dat je je er ziek door voelde. Je wilde zo snel mogelijk naar huis – naar een vertrouwde omgeving waar je op dat moment alleen nog maar aan kan denken. 

 

Heimwee is echter niet iets wat enkel voor kinderen geldt: ook onder studenten komt het regelmatig voor. Studenten die naar een andere stad verhuizen hebben geregeld last van heimwee (NPO Kennis, sd). Ze moeten wennen aan de nieuwe stad en omgeving. Voor studente Elise van Dalen (21) is dit niet anders. Zij verhuisde twee maanden geleden naar Italië voor haar minor en heeft besloten deze week tijdelijk terug naar huis te gaan omdat ze last heeft van heimwee. 

 

Het is een regenachtige woensdagochtend. Aan de Oudegracht in Utrecht staat het knusse café Cafca, waar elke dag de meest verse koffie wordt geschonken. Aan de bar van het café staat een jonge vrouw met golvend bruin haar en een leren jack. Het is Elise van Dalen, een studente uit Utrecht. Terwijl de barista vriendelijk aan vraagt hoe het met haar is, zucht ze diep. ‘’Het gaat wel, ik ben tijdelijk terug in Nederland, maar ik hoor nu eigenlijk in Italië te zitten.’’ De barista kijkt verbaasd en vraagt waarom ze in Italië moet zijn en waarom ze nu in Nederland is. ‘’Ik volg voor zes maanden een minor in Milaan. Ik ben weer terug omdat ik heel erg last heb van heimwee. Het idee dat ik de aankomende zes maanden nog niet terug ben in Nederland geeft mij een benauwend gevoel. Ik ben super blij dat ik de tijd had om even terug te vliegen, ook al is het hier veel slechter weer dan Italië”, vertelt ze met een lachend gezicht. Ze vervolgt “ik weet ook niet wat ik heb, maar ik mis mijn broer ook ineens heel erg. Die woont al een aantal jaar op zichzelf in Rotterdam en nooit heb ik hem gemist. Nu ik twee maanden in Italië zit, heb ik dit wel.’’ 

 Elise woont momenteel met twee Italiaanse jongens en twee Libanese meiden in een appartement in Milaan. ‘’Nu ik met twee Italianen woon, merk ik al gelijk de verschillen in cultuur.’’ De twee jongens hebben nooit geleerd voor zichzelf te zorgen merkte Elise op. ‘’Laatst vroeg ik aan een van de jongens of hij wilde stofzuigen. Ik had al een beetje door dat ze niet heel veel in het huis deden. De jongen wist niet eens hoe die stofzuiger aanging en hij wist niet dat je de slang uit elkaar kon halen. Italiaanse jongens worden altijd erg verwend door hun moeders. Dat viel mij gelijk op. Bij mijn vriend heb ik dit nog nooit zo erg gemerkt.’’ De vriend van Elise is een Italiaan en woont in Como. ‘’Ik voel mij op dit moment wel een soort moeder die ze moet begeleiden in huis. Dat werkt ook niet echt mee. Ik hoop dat de twee Libanese meiden wel wat meer ervaring hebben met op zichzelf wonen. Ze komen volgende week pas in het appartement wonen.’’  

 

Volgens hoogleraar en heimweedeskundige Ad Vingerhoets heeft de ene persoon meer last van heimwee dan de ander door persoonlijkheidskenmerken. Heimwee komt meer voor bij mensen die introvert zijn en minder flexibel. Vaak zijn dit ook mensen die moeite hebben met zich aan te passen aan veranderingen (NPO Kennis, sd). Elise vertelt dat ze altijd al moeite heeft gehad met veranderingen, ze zou zichzelf alleen niet omschrijven als een introvert persoon. 

 

‘’Als ik vaker terug naar huis ga weet ik van mijzelf dat ik daar nooit ga wennen. Daarom heb ik besloten na deze week niet meer terug te gaan naar Nederland. Ik heb al wat contact gezocht met wat Nederlanders die ook voor hun minor in Italië zijn. Ik ga volgende week met ze afspreken. Ook zorg ik dat ik mijn vriend vaak zie en dat ik veel tijd met hem kan besteden. Dat is ook eigenlijk de reden geweest dat ik voor een minor in Italië heb gekozen. Ik vlieg volgende week weer met positieve zin naar Italië terug en ik ga daar de beste zes maanden van mijn leven maken!’’ 

 

Een rem op al dat lekkere eten

Een rem op al dat lekkere eten

 

Een overheerlijk taartje op een verjaardagsfeestje, een chocolaatje bij de koffie of een lekker frietje met een vette klodder mayonaise in het weekend. Kan geen kwaad toch? Maar wat nou als deze boosdoeners de overhand nemen en je levensstijl bepalen? Ongeveer de helft van de Nederlandse bevolking heeft overgewicht. Ook Ingrid (53) weet maar al te goed hoe het is om in een ongezond lichaam te leven. Zij zag geen uitweg meer en besloot een maagverkleining te ondergaan.

 

Voor Ingrid begon het tien jaar geleden bij de overgang. “Wanneer een vrouw ongesteld is heeft ze last van eetbuien. Bij mij was dit iets waar ik regelmatig mee in de knoop zat. Ik vloeide toen die tijd heel erg en daar zou ik behandeld voor worden.” Wat bleek? Er zaten kwaadaardige cellen in de baarmoeder van Ingrid. “De dokter heeft mijn baarmoeder en eierstokken weggehaald. Daardoor knalde de overgang al helemaal binnen. Om mijn hormonen weer onder controle te krijgen kreeg ik medicatie. Heel fijn natuurlijk dat dit bestaat, maar daardoor ben ik wel weer aangekomen.”

 

De vriezer in

Het voelde als een vicieuze cirkel voor Ingrid. Afvallen lukte niet, wat ervoor zorgde dat ze sneller naar eten greep. “Ik heb echt álles geprobeerd. Mijn hele boekenkast staat vol met boeken over afvallen, voeding en sporten. Ik heb zelfs cryolipolyse, het bevriezen van vetcellen met als doel het verliezen van lichaamsvet, een kans gegeven. Dan sta je daar in een soort grote vriezer”, verteld Ingrid lachend.

 

Doordat niets lukte viel Ingrid in een dal. Wat voor zin had het nog als niets helpt? “Zodra ik op de weegschaal ging staan en de cijfers weer omhooggingen dacht ik wat kan het mij ook nog schelen. Door het gebrek aan motivatie at ik al snel ongezond.” Het zag er naar uit dat er geen oplossing was voor het probleem van Ingrid, tot de maagverkleining.

 

Voortraject

Ingrid heeft dit niet van een vreemde. “Mijn zus heeft ook een maagverkleining gehad. Hierdoor kwam ik hier voor het eerst mee in aanmerking. Zij werd echter heel mager en dat vind ik nou ook weer niet bij mij passen.” Na heel lang getwijfeld te hebben besloot Ingrid er toch voor te gaan. “Het is geen keuze die ik zomaar heb gemaakt. Het voor traject heeft bij elkaar wel twee jaar geduurd.”

 

Voor de operatie moet je een BMI van 40 hebben. Ingrid zat op dit moment op een BMI van 38,5. “Ik kwam in eerste instantie niet in aanmerking voor deze operatie. Toch zag ik geen andere optie. Het is misschien niet de beste optie, maar ik heb ervoor gekozen om expres aan te komen. Een half jaar later kwam ik wel in aanmerking voor de operatie.”

 

45 kilo verder

Nu anderhalf jaar later heeft Ingrid haar ideale gewicht. “Een maatje 38 zal ik nooit zijn, maar dat heb ik ook helemaal niet gewild. Ik wilde weer terug naar het lichaam zoals het was voor mijn hormonen overhoop waren. De kilo’s maakte mij niets uit. Ik wilde gewoon goed in mijn vel zitten en normale kleding kunnen kopen.” En dat is gelukt: Ingrid is 45 kilo afgevallen en past nu in een maatje 42/44. “Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik voor het eerst kleding kon kopen in een normaal winkelcentrum. Ik wist niet wat me overkwam.”

 

Hulpmiddel

Toch zijn we er nog niet. Een maagverkleining is geen wondermiddel, het blijft een hulpmiddel en geen oplossing. “Het blijft lastig om eten te weerstaan, maar ik wil niet meer terug naar hoe het eerst was. Wanneer ik 6 keer per dag normaal en gezond eet is dit al genoeg voldoening voor mij.” Dat betekent niet dat Ingrid nooit meer iets ongezonds eet. “Tegen iets lekkers zeg ik zeker geen nee, maar dit keer wél in normale porties.”

 

 

Podcast Food & Drinks; de verschillen tussen de aziatische en nederlandse cultuur

Tot en met oktober 2020 werden 746 meldingen gedaan van haatincidenten gericht op Aziatische Nederlanders, in 2019 waren dat er ‘slechts’ 595. Deze meldingen zijn inclusief motieven naar aanleiding van corona. Een gedeelte van de bevolking gaf Aziaten namelijk de schuld van de verspreiding van het coronavirus. In het nieuws kwam namelijk overal voorbij dat het coronavirus ontstond door een Aziaat die een vleermuis op had. In Azië hebben ze veel eetgewoonten die voor ons wat gek zijn, zoals het eten van vleermuis, honden, katten. 

Maar hoe bijzonder is het eten van een vleermuis, hond of kat nou echt in vergelijking met de eetgewoonten van vlees in Nederland. In de podcast; Food & Drinks zoekt Isis Rijkaard dit haarfijn uit en gaat zij in gesprek met Charlotte, die door haar master in Azië Studies, alles weet op het gebied van Azië en de unieke culturen in de landen daar.