Zeef Your Local

 

Zeef Your Local

De coronacrisis was voor niet iedereen even leuk. Een hele boel mensen verloren hun
baan. Guido Lauer en Joep Bish, zakenpartners en tevens zwagers. Beiden zo verschillend,
maar met een passie voor zeefdrukken begonnen ze samen Printhaven in Haarlem. Doel?
Op een zo duurzaam mogelijke manier kleding, tassen en andere bedrukkingen maken. En
dat is gelukt!

Zeef Your Local
Het was begin 2020 toen covid-19 ons land bereikte. Mensen moesten thuis gaan werken,
bedrijven konden sommige diensten niet meer leveren en restaurants en cafés moesten
noodgedwongen hun deuren sluiten. Voor hoelang? Dat wist niemand. Nadat Joep zijn
voormalige werkgever verliet, kwam hij samen met Guido tot een nieuw plan. We gaan
bedrukkingen maken, zo duurzaam mogelijk en getroffen bedrijven helpen door deze crisis
heen te komen!

“En dat ging vliegen”

De mannen startten een nieuwe campagne, genaamd ‘Zeef Your Local’. Het doel hiervan
was: bedrijven kunnen zonder investering kleding laten drukken. Maar hoe moest dat er dan
uit gaan zien? Bedrijven konden eerst hun eigen design aanleveren en aangeven om welke
kledingstukken het moest gaan. Van dit design werd een render gemaakt. Op basis van deze
render ging het bedrijf online verkopen, nog voor er een bedrukking was gemaakt. “Hierdoor
waren er geen torenhoge investeringskosten voor het bedrijf en konden ze al een beetje zien
of het in de smaak zou vallen” zegt Guido. Bij genoeg verkochte artikelen werd de drukking
in gang gezet. Zo konden de drukkosten gedekt worden. Bekende Haarlemse bedrijven sloten zich aan. “Eerst waren ze heel erg verbaasd. Hoe dan? Waar zit het addertje?” zegt Joep. Toen duidelijk werd dat het werkte sloten steeds meer
bekende bedrijven zich aan, ook buiten Haarlem. Toneelschuur, North Sea Watersports, IJver
en nog veel meer bedrijven kwamen met grote aantallen en de meest uitdagende designs.
“Vanaf daar is het alleen maar meer gaan groeien” zegt Guido.

Zeefdrukken
Bij veel kledingmerken wordt er nog niet heel veel gewerkt met duurzame producten. De
meest opdrukken zijn plastic en de materialen zijn vaak door mensen gemaakt in slechte
werkomstandigheden. “Dat wilden wij anders doen” zegt Joep. Bij Printhaven werken ze met
zeefdrukken, een manier van drukken met gebruik van inkt in plaats van plastic. Niet alleen
beter voor het milieu, maar ook een veel hogere kwaliteit dan plastic.

“Op deze manier druk ik zo’n 60 tot 90 producten per uur”

Het begint allemaal met een design. Zoals eerder vermeld kan dit worden aangeleverd of in
samenwerking met Printhaven ontworpen worden. Hierna begint het echte drukproces. Als
eerst dient er een ‘raam’ te worden gemaakt, een soort mal waar het design in wordt
gemaakt. Door gebruik van emulsie en een lamp wordt dit in een raam gemaakt, deze wordt
later met een hogedrukspuit uitgespoten om zo een mal over te houden. Dit raam wordt
ingesteld op het ‘carrousel’, het gereedschap voor het zeefdrukken van een product.
Vervolgens plaatst Joep het product op het carrousel en laat het raam zakken op het
product. Hierna is het een kwestie van goed afmeten en de inkt door het raam op het
product te drukken. Het product wordt hierna onder een lamp, zo’n 90 seconden, gedroogd.
Het resultaat is klaar. “Op deze manier kan ik 60 tot 90 producten per uur bedrukken.” Zegt
Joep.

Toekomst
“Het is altijd lastig om te zeggen waar we over tien jaar zullen staan.” Zegt Guido. “We
hebben inmiddels ons eigen pand gekocht, waar we eind dit jaar in zullen trekken. Dat is al
een grote mijlpaal”. In dit nieuwe pand komt op de bovenverdieping een foto- en filmstudio,
waar ze dan gelijk hun creaties kunnen fotograferen. Ook zeggen de jongens niet al te grote
aantallen te willen doen in de toekomst. Joep zegt: “We zullen niet zo snel nee zeggen maar
bij echt grote aantallen moeten we gaan automatiseren en verdwijnt het stukje ambacht en
passie dat hier nu in zit.”

Mijn grootste droom in twijfel  

Keuzes maken is een van mijn slechtste eigenschappen. In een restaurant kan ik niet kiezen wat ik wil eten en in de kledingwinkel weet ik niet welke broek ik wil kopen. Eigenlijk kan ik bijna over alles twijfelen. Sinds een tijdje loop ik met een groot dilemma rond. Mijn hele leven droom ik ervan om op een dag moeder te worden. Maar nu het zo slecht gaat met het klimaat, weet ik niet of ik mijn kinderen een veilige toekomst kan bieden. De klimaatcrisis zorgt ervoor dat ik zelfs mijn grootste droom in twijfel trek.  

Samen met mijn vriendin Lotte, fiets ik over een afgelegen landweggetje. We zijn omringt door uitgestrekte weilanden. Hier en daar staan wat koeien te grazen. De felle zon brandt op ons gezicht en een zacht briesje blaast door onze haren. We praten over onze toekomst en ik vraag aan Lotte hoeveel kinderen ze later zou willen hebben. “Ik weet niet of ik kinderen wil, ik wil mijn kinderen een goede toekomst bieden en met de klimaatcrisis zie ik dit somber in’’, zegt ze. Op de een of andere manier komen deze woorden hard binnen en ik merk dat ik mijn gedachten niet meer bij het gesprek kan houden. Ik sta opeens voor een dilemma waar ik nooit eerder serieus over heb nagedacht.  

Door mijn dilemma denk ik steeds vaker aan de klimaatverandering en de gevolgen hiervan. We bevinden ons namelijk in een klimaatcrisis, waarvan de gevolgen nu al merkbaar zijn. De aarde is al 1,1 graden opgewarmd en wanneer we de twee graden bereiken, worden processen in gang gezet die het onmogelijk maken om de opwarming van de aarde ooit nog terug te draaien. Het ijs rond de Noordpool zal compleet smelten, koraalriffen verbleken en ecosystemen zijn voor altijd verwoest  

Volgens het klimaatakkoord, zal de CO2 uitstoot in het jaar 2050 nul moeten zijn. Klimaatwetenschappers die betrokken zijn bij het VN-Klimaatpanel IPCC waarschuwen dat 2050 te laat is om de CO2-uitstoot naar nul terug te brengen. Als de hoop op een goede toekomst afwezig is bij experts, welke hoop moet ik dan hebben? 

Deze informatie was niet bevorderlijk voor mijn twijfel. Het dilemma spookte steeds vaker door mijn hoofd. Ik voelde mij hopeloos en op een of andere manier alleen. In mijn omgeving zijn er niet veel mensen die met hetzelfde dilemma rondlopen. Ben ik dan de enige met dit dilemma? Om hier antwoord op te krijgen struinde ik dag en nacht het internet af naar verhalen van andere jonge vrouwen. 

In mijn zoektocht kwam ik erachter dat er verschillende mensen zijn met ‘baarschaamte’. Mensen met baarschaamte kiezen er bewust voor om geen of minder kinderen te krijgen. Dit omdat een kind erg vervuilend is. Deze mensen kan ik begrijpen, maar mijn dilemma ligt toch anders. Mijn kinderwens zou ik niet aan de kant zetten omdat een kind vervuilend is, maar omdat ik bang ben dat ik mijn kinderen geen goede toekomst kan bieden.  

Mijn zoektocht ging verder. Ik las het ene na het andere verhaal door. Zo kwam ik terecht bij het verhaal van een vrouw die zich had aangesloten bij The Birthstrike movement. Mensen die zich aansluiten bij The Birthstrike movement kiezen er bewust voor om geen kinderen te krijgen, om ze zo te beschermen tegen verslechterende sociale, economische en ecologische omstandigheden.  Deze vrouw had er dus bewust voor gekozen om geen kinderen te krijgen, terwijl ze dit wel graag zou willen. Toen ik haar verhaal las, wist ik dat ik niet alleen was.  

Door de verschillende verhalen te lezen, ben ik erachter gekomen dat er met mij vele andere mensen zijn die rondlopen met hetzelfde dilemma. Door verschillende standpunten en meningen te lezen weet ik dat ik mijn droom om kinderen te krijgen nog niet wil opgeven. Ik neem het heft in eigen handen en kom in actie. Ik probeer zo groen mogelijk te leven, loop mee met demonstraties, alles voor een goede toekomst voor mijn kinderen. 

Een oliedouche of vastgeketend aan een boom: Milieuactivist Savannah van de Roovaart vertelt hoe het is om lid te zijn van Extinciton Rebellion

Vastgeketend aan bomen, verkeersblokkades of opgepakt worden door de politie. In deze podcastaflevering spreken we Savannah van den Roovaart. Savannah is fotograaf en lid bij Extinction Rebellion, dat ook wel XR wordt genoemd en loopt regelmatig mee met dit soort gevaarlijke acties. In deze aflevering vertelt ze hoe zij bij Extinction Rebellion terecht is gekomen en hoe het is om te strijden tegen de gevolgen van klimaatverandering 

Van carnivoor naar soja-pusher  

Op mijn 21ste levensjaar begon ik met fulltime werken. Ik woonde nog thuis dus het geld kon niet op. Zo bestelde ik elke dag wat op AliExpress, kocht elke week kleren bij de Primark en als ik eten kookte mocht er geen slavink of kippendij ontbreken. Ik was een kortzichtige jonge man. We zijn nu zeven jaar verder en ik doe al het eerdergenoemde bijna niet meer. Hoe ben ik hier gekomen en waarom wil ik mensen ervan overtuigen dit ook te gaan doen? 

December 2018, ik ontdekte het all you can eat concept: onbeperkt runderlapjes en varkens ribbetjes voor 35,-. Ik was er vaak te vinden, want voor een dorpse jongen als ik, was dit een wereld die openging. Het was zo makkelijk en lekker. Maar achteraf kijk ik hier heel anders op terug…   

Toen in 2019 mijn relatie op de klippen liep kreeg ik een spiegel voor. We waren acht jaar samen geweest en veel was routine. Ik kreeg door de break-up de ruimte om te reflecteren op wie ík nou eigenlijk was en waarom míjn gewoontes, gewoontes waren. Dit is het jaar van mijn metamorfose.  

Ik kwam erachter dat mijn levensstijl niet goed was voor de wereld en dat vlees eten een van de meest vervuilende oorzaken van klimaatverandering is. Ik begon op internet te zoeken naar de gevolgen van vlees eten, sprak met mensen over het onderwerp en ging de discussie aan. Maar vooral begon ik naar mezelf te luisteren en te kijken naar voor welke idealen ik eigenlijk sta. De sleur waar ik in zat was doorbroken. Ik was vrij. Doordat ik vrijer ging denken kwam ik achter de misstanden van de vleesindustrie en bio-industrie. Wat is dat een walgelijke business. Regenwouden worden gekapt voor het aanleggen van soja plantages om koeien eten te geven. Terwijl je voor één kilo vlees negen kilo soja nodig hebt, dan denk ik: eet die soja dan op. En dan hebben we het nog niet eens over de enorme hoeveelheden water die nodig zijn voor het groot maken van de koeien. Dat kan per kilo oplopen tot 15.000 liter water. Ik wilde mijn ‘footprint’ verkleinen en maakte drastische veranderingen in mijn dagelijkse routine. 

 September 2022, ondertussen zijn we vier jaar verder en er is een hoop verandert. Ik herken me zelf niet meer in de jongen 2018. Ik ben een volwassen jonge man die zich sterk inzet voor verandering in de vleesindustrie. Ik ben verzot geraakt aan koken. Ik vind het fascinerend hoe makkelijk en lekker het is om vlees te vervangen in gerechten die ik maak. 

 Nu wil ik niemand een vegan lifestyle aanpraten, aangezien ik zelf ook nog steeds vlees eet. Dit is alleen een stuk minder geworden en ik maak hier bewuste keuzes in. Zo haal ik het liefst mijn vlees bij de biologische hobbyboer in de buurt, of bij een slager en eet ik geen fastfood meer. Daarom ook deze oproep aan iedereen die dit leest: probeer je eens los te rukken uit de gedachten; ‘Ik doe het altijd al zo en dat is prima’. Als iedereen op deze wereld een kleine stap zet richting van minder vlees eten zou dit een hoop positieve effecten opleveren voor mens, dier en natuur. Alsjeblieft?  

‘Making treasure from trash’: Modeontwerpster Diana Mugesa ontwerpt kleding van Coca-Cola blikjes en nog meer

Kleding maken van plastic flesjes, Coca-Cola blikjes, auto-onderdelen en elektronica. Je kan het niet bedenken,

maar van dit soort materialen maakt Diana Mugesa kleding.

En het is niet alleen duurzaam, ook nog eens stijlvol. Een bijzonder verschijnsel in de (Afrikaanse) mode-industrie. Tijdens de African Fashion Week Amsterdam, is de nieuwe collectie van de modeontwerpster getoond.

 

Het onmogelijke mogelijk maken met verbruikt materiaal

Op zondagavond lopen modellen in kleurrijke outfits stap voor stap de catwalk. Terwijl de Afrikaanse drum resoneert, dampt rook achter de modellen langs, en poseren zij strak, gepassioneerd en vol zelfvertrouwen.

De extravagante kleding maakt een diepe indruk op het publiek. “Mijn doel is om op te vallen, ik wil iets unieks met de wereld delen. Mensen in mijn omgeving aanschouwden mij als gek toen ik hiermee begon.  Door kleding te maken van verbruikt materiaal, laat ik aan anderen zien dat het onmogelijke soms mogelijk is. En zo is dat ook met de mens en natuur,” vertelt modeontwerpster Diana Mugesa.

 

 

Een unieke jurk van plastic

In een felle jurk, met slierten en plastic flessen, loopt een jongedame voorbij het publiek. Aandachtige blikken staren haar aan, terwijl de jongedame rustig iedere stap neemt, alsof het haar laatste stap is.

Diana luidt: “Mijn passie voor duurzame mode is ontstaan toen ik op het nieuws hoorde dat als wij zo doorgaan met het klimaat vervuilen, wij over honderden jaren niet meer bestaan. Tijdens de Fashion Show van Miss Universe, greep ik de kans om mijn duurzame collectie tentoon te stellen. Sindsdien is mijn duurzame werk een groot succes en ben ik dit blijven doen.”

 

De aarde schoonmaken door fenomenale kleding

In 2022 zit Diana Mugesa 10 jaar in de modewereld. Haar werk als ontwerper begon in haar geboorteland Tanzania. Mensen kennen haar van schitterende ontwerpen, maar ook van haar creaties die eerder kunst dan kleding zijn. Diana maakt kleding voor zowel mannen als vrouwen, jong en oud.

Haar talent voor mode is buitengewoon: ze kan fenomenale kleding maken die uit een ander dimensie ogen. Mugesa: “Op een creatieve manier wil ik de aarde schoonmaken, dit doe ik door verbruikt materiaal te gaan hergebruiken. Mijn motto is ‘making treasure from trash.’ Kleding ontwerpen heb ik van mijn moeder geleerd. Vanaf jonge leeftijd kan ik al kleren naaien. Als naaister ben ik begonnen, maar ik wilde meer dan alleen een naaister zijn. Op een dag zag ik een show van waanzinnige fashion designers, ik vertelde mijzelf dat ik op een dag één van hen zou worden, mijn droom hield ik vast en nu sta ik hier.”

 

“De wereld heeft dit soort elegante, maar ook milieuvriendelijke kleding nodig…”

Een triomfantelijk applaus biedt het publiek voor alle modellen die nogmaals het werk van Diana tonen. In haar creaties maakt zij gebruik van Plastic flessen, Coca-Cola blikjes, auto-onderdelen en elektronica zoals airconditioning en lampen. Daarnaast gebruikt Diana voor de stoffen biologisch katoen, voortgebracht uit pure gember.

Mugesa: “Al mijn kleding is handgemaakt. Het kost enorm veel werk, maar wanneer ik aan het eind van een fashion show ben, springt mijn hart uit van dankbaarheid dat ik mijn God gegeven talent kan gebruiken. Op legendarische shows heb ik mijn werk kunnen voortzetten. Van Miss Universe tot aan de New York Fashion Week. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik mijn creativiteit kan gebruiken en daarnaast een bijdrage kan leveren aan een schone aarde. Mijn inspiratie is in Tanzania ontstaan, waar zij graag de natuurgebieden rondom de Big ocean schoonhouden. De wereld wil iets nieuws en inspirerend zien. De wereld heeft dit soort elegante, maar ook milieuvriendelijke kleding nodig. Daar leef ik voor.”

 

 

(Foto’s: Diana Mugesa)