Rivaliteit is gezond tot bepaalde hoogte

Rivaliteit tussen Ajax en Feyenoord, het is je vast niet ontgaan dat die clubs elkaar niet liggen. Zelf heb je rivaliteit vast ook wel meegemaakt. Het is zeker gezond, maar tot een bepaalde hoogte. Wanneer is deze grens bereikt?

Een grapje kan wel toch?

Je vrienden in de maling nemen omdat ze voor een andere club zijn, doen we dat niet allemaal? Maar hoe leuk vinden we de grap nou echt, en gaan we niet een grens over?

 

Rivaliteit gaat het te ver of hoort het er gewoon bij?

 

Ajax en Feyenoord, is daar niet altijd wat over te zeggen? “Het zijn hooligans”, “Supporters Ajax en Feyenoord veroorzaken chaos”, “ME confronteert vuurwerk gooiende supporters bij de klassieker”. Dat de twee clubs elkaar niet graag zien is wel duidelijk. Maar waarom is deze rivaliteit ontstaan? En gaan ze niet elke keer een grens over met het gedrag dat ze tonen of zien zij dat zelf niet? F-Sider Giorgio (23) deelt zijn mening over de rivaliteit tussen Ajax en Feyenoord.

 

Ajax en Feyenoord komen uit de twee grote steden van Nederland, Amsterdam (Ajax) en Rotterdam (Feyenoord). Toen Ajax in 1911 al op het hoogste niveau voetbalde, ook wel behorend tot de elite, speelde Feyenoord een niveau onder hen. Ajax wilde dan ook niets te maken hebben met voetbalclubs onder hun niveau wegens het gegeven dat die clubs tot de arbeidsklasse behoorden. Toen in 1921 de twee clubs voor het eerst tegen elkaar voetbalden ging het niet geheel normaal. Ajax had de wedstrijd gewonnen, maar na Rotterdams protest werd de wedstrijd later aangepast naar gelijkspel. Ook eindigde Feyenoord datzelfde seizoen boven Ajax met maar één punt verschil.

 

Giorgio is vanaf kleins af aan al voor Ajax. “Dat wordt er ingestampt”, vertelt hij. De F-Side verzorgd veel dingen bij Ajax. Zo zorgen ze voor de sfeer in het stadion, gaan ze over de vlaggen die er hangen en bepalen ze wat voor vuurwerk er wordt afgestoken. “De F-Side is één grote familie. Het is een plek waar je helemaal tekeer kan gaan en je de liefde voor je club kan tonen”, vertelt de Ajacied.

 

Feyenoorders die ook wel kakkerlakken genoemd worden door de Ajacieden, laat zien hoe de club over hen denkt. “Ik hoef niets over Feyenoord te weten. Als kind krijg je mee dat dat je grootste rivaal is, meer hoef ik dan ook niet te horen”, legt Giorgio uit. Het heeft geen invloed op zijn dagelijks leven, het is namelijk niet zo dat Giorgio Rotterdam ontwijkt. Wel vertelt hij dat als de klassieker is hij maar beter niet die kant op kan gaan.

 

Op 23 maart 1997 is Carlo Picornie overleden tijdens een rel tussen Ajax en Feyenoord. De supporters hadden afgesproken op een weiland bij Beverwijk. Ze gingen met elkaar in gevecht, alleen waren er dit keer wapens meegenomen. Denk aan hamers en messen. “Het hoort erbij om met elkaar in gevecht te gaan, dat is vroeger zo geweest en blijft ook voor altijd. Dat er wapens mee worden genomen is een ander verhaal en gaat te ver”, legt Giorgio uit.

 

Tot hedendaags is de rivaliteit sterk aanwezig bij beiden clubs. Elk jaar is er gedoe over uitsupporters bij de klassieker. Toen Steven Berghuis, topspeler bij Feyenoord, een contract tekende bij Ajax is hij bedreigd en ontstonden er vechtpartijen. De Feyenoordsupporters vinden hem dan ook een verrader. “Dat mensen bedreigd worden en er clubhuizen in brand worden gestoken, ben ik het niet mee eens”, geeft Girogio aan. “Hoe groot de liefde voor mijn club ook is, dat gaat echt te ver. Er zijn grenzen.”

 

Rivaliteit kan er ook voor zorgen dat je meer adrenaline krijgt en dus op een gezonde manier beter je best gaat doen, omdat je graag wilt winnen. Toch zijn er grenzen en is het belangrijk dat deze gezien worden. Daar sluit Giorgio zich bij aan: “Het is iets goeds, totdat er gewonden vallen.”

Meesterproef – Is Almere laar voor de Floriade

De Floriade Expo opent bijna, maar al sinds de bekendmaking heerst er een verdeeldheid tussen de inwoners van Almere. 

 

 

The count down is with us, maar is Almere wel klaar voor de Floriade?

Over ongeveer een week is het zover. Op tv of via sociale media wordt Nederland en de rest van de wereld klaargestoomd voor de opening van de Floriade Expo 2022. De wereldtuinbouw-tentoonstelling die eens in de tien jaar alle ogen op zich eist. Het Flevolands Almere lijkt er klaar voor te zijn. Maar is dat werkelijk ook zo?

 

Floriade x Almere 2.0

Sinds 1960 coördineren de Nederlandse Tuinbouwraad elk decennia de floriade met het doel om het imago van de Nederlandse tuinbouw te versterken. Iets meer dan 60 jaar later is Almere aan de beurt om de Tuinbouwraad te vertegenwoordigen. Vanaf 14 april opent het park in de binnenstad met het Motto; Growing Green Cities. Gepaard met dit motto en de ontwikkeling omtrent de Floriade start de gemeente en de provincie Flevoland het project ‘Almere 2.0’. Een initiatief dat bedoeld is om de doelstellingen van de komende 30 jaar te behalen. Dit betreft met name ontwikkelingen die zich bezighouden met; Groen en Waterrijk, Duurzaamheid, Cultuur, toerisme en sport en vernieuwend wonen.

 

De duurste floriade tot nu toe.

Met een teruggeschroefd budget van 70 miljoen durfde Almere het aan om de Floriade te vertegenwoordigen.  Elke maand bleek het budget met tientallen weer worden opgeschroefd. In totaal heeft de expo meer dan het dubbelen van het originele budget gekost. De duurste Floriade tot nu toe. Maar dit is niet onverwacht. Elk decennia wordt het kandidatuur kleiner. Met de financiële risico’s als belangrijkste reden.  De reden dat de Floriade zoveel duurder is geworden dan de vorigen heeft alles te maken met Almere 2.0.

 

Almere vanuit de trein

Wie er met de trein langsrijdt weet het wel, het eindeloze aantal treinstations van de middelgrote stad. Naar buiten kijkend wordt het er niet beter op. Elk station is – in of- omringd door verbouwing. Ingestorte gebouwen, het hekwerken, kranen, het contante geluid van het elektrische gereedschap. Vrij afschrikkend als je het mij vraagt. Maar het is niet voor altijd, al lijkt het zo. Midi april de moet de stad klaar zijn om de verwachte toeristen te ontvangen.

 

Wat vinden de Almeerders ervan?

Almere is verdeeld. Vertelt Alex. “De ene kant vindt het een bende. Terwijl de andere kant enthousiast kijkt naar het nieuwe kijkobject. Als je aan Almere denkt zul je in eerste instantie niet denken aan een spannende of interessante stad. Dat beseffen de bewoners ook. Het is iets waarmee ze eindelijk een beetje kunnen pronken. Daarnaast zal het lange termijnplan voor meer woonkansen zorgen en zal er tijdens de expo meer werkgelegenheid zijn.”  Wie het een bende vindt heeft de standpunten die vooral gaan over de kosten. Met de opening in zicht verandert het geluid naar of de tentoonstelling wel op tijd af zal zijn. Daar ligt de skeptisme.

 

‘Alles is nog afgebakend met hekken en de bouw is nog vol op bezig.’ Als ik zo langs het terrein rij met de bus is het enige wat ik door de mannen met oranje hesjes en wagens zie; kale bomen. ‘Het zou me niets verbazen als ze de opening moeten verzetten.” Zijn een aantal geluiden van de inwoners.

 

“De opening staat vast, de koning is al uitgenodigd.” Reageert Alex. “Dat ze door zullen blijven bouwen, verwacht ik wel. Maar dat heeft voornamelijk te maken met de wijk die daar zal worden aangelegd na de tentoonstelling.’  ‘Het ding is ook dat de mensen niet weten hoe het ervan binnenuit ziet. Het is een groot terrein en van buitenaf zal je niet veel meekrijgen. Als je niet weet wat er aan de hand is zul je er ook niet gemakkelijk positief op reageren. Vorige zomer was merendeel van de bomen en planten al geplant. Zodra de lente aanslaat zal de ‘look’ echt anders zijn. Verkijk je er niet op! Almere is er klaar voor.” Sluit hij af.

 

De Almeerder is tevreden, maar toch wantrouwend.

Het Almeerse schouwburg ligt gelegen in het Weerwater aan de Esplanade. Het plein dat bekend staat voor de inwoners om rond te hangen op een mooie zonnige dag,  te genieten van de festivals en kermisattracties die goed werden ondersteund door de compleet bedekkende bakstenen vloer. De grijze massa kreeg een comfortabele plek in ons hart. Tot dat de pandemie begon. Meer dan een jaar lang lag dit stuk aan het centrum van de stad open. Gelukkig gingen de festivals niet door, maar op de mooie dagen was het pleintje wel te missen. Nu ziet het er totaal anders uit. Almere 2.0  wilde het groen in Almere uitbreiden en dit was het eerste project dat opviel. Na het wachten zijn de bewoners er toch wel blij mee, gezien de drukte wanneer het eens warmer is dan 20 graden.

 

Dé brug die de Floriade verbindt aan de binnenstad. Hierover was er veel te zeggen. En nee, niet over de kosten. Het gesprek van de dag was voor een paar weken hoe lelijk en ‘out of place’ de Weerwaterbrug zou zijn. Nu twee weken voor de opening van de Floriade en na de verbouwing van het park waaraan deze brug zit. Zie je elke dag wel mensen oversteken om hun hoofden tussen het tralies te wringen. Alles voor een sneakpeak om te kijken hoe het Floriadeterrein er uit ziet. Daarnaast is het geluid over het uiterlijk ook verdwenen door de shortcut die de brug verleent om het naastliggende stadsdeel te bereiken.

Het meeste geluid dat je over de Floriade hoort gaat waarschijnlijk over de kabelbaan.  Een 850 meter lange kabelbaan die de bezoeker over de snelweg naar de ingang van het park vervoerd. En daar ligt nou het probleem. Zo zouden de bezoekers in de wagens te afleidend zijn voor de bestuurders op de snelweg. Als oplossing werden er eenzijdige vellen geïnstalleerd die het voor de bestuurders onmogelijk maakt om in de wagen te kunnen kijken, terwijl het zicht van de inzittende toch bewaard kon blijven. Toch vinden de inwoners het een extreme toevoeging aan de Floriade om het imago van de stad te verbeteren.

 

De luisterlookout – al eens eerder van locatie verplaatst – is voor sommige Almeerders een goede representatie van de Floriade. ‘random’, ‘scheef’, ’kaal’, en ‘onafgemaakt’ zijn enkele terugkomende woorden.

In elk stadsdeel is zo een kronkel sinds een aantal weken niet meer weg te denken. In het centrum werd in 2018 al bekend te beginnen aan de vergroening in Almere. Snel na de voltooiing van het nabijgelegen plein op de Esplanade kreeg het Stadhuisplein ook een make-over. Wat voorheen een betonnen plein was, dat elke week twee keer werd bezet door de lokale markt, is nu een pad waar met mooi weer kinderen klauteren over de gekleurde kronkels.

 

Net zoals de Esplanade werd het Utopia-eiland voor onder meer evenementen gebruikt. Eveneens als het recreatiegebied voor watersporten en privé haven. Het is bekend dat de haven door de bouw van de Floriade moest verplaatst worden. Of er rond het gebied nog watersporten kunnen worden uitgeoefend is nog niet bekend.

 

Meesterproef

Het leven van de Franse kunstenaar Matisse

Vele kunstliefhebbers zullen de wereldberoemde kunstenaar wel kennen. Matisse heeft prachtige werken gemaakt en heeft een bijzonder levensverhaal. Ik wil mijn productie overbrengen door middel van een folder over een (zogenaamde) expositie over Matisse en een podcast waarin een van zijn werken wordt uitgelicht.

Folder expositie Matisse

Bekijk de folder die gebaseerd is op een (zogenaamde) expositie van schilderijen van Matisse. Je ziet hoe zijn uitingen in kunst zijn hele leven verliepen. Van zijn eerste jaren tot zijn laatste jaren. (Erg uitzoomen om het goed te kunnen bekijken).

Folder Matisse meesterproef

Podcast verhaal achter schilderij

In deze podcast kun je het bijzonder verhaal van het schilderij: Vrouw in Paarse jas beluisteren. Het schilderij is te zien in de expositie.

Mentale gezondheid; Vraag er eens naar

De Kop-opcast: ‘Me-time is niet egoïstisch.’

Welkom bij de Kop-opcast. Dé podcast waarin elke week inspirerende sprekers jou in 4 minuten een hart onder de riem steken en jou helpen om de wereld weer aan te kunnen. Deze week spreek ik met Marina Broeva, de oprichtster van de hulporganisatie Braive.

De zon die s’ochtends zakt

Mentale gezondheid; een onderwerp wat nog dagelijks wordt ontweken door jongeren. Duik mee in het hoofd van een student, een vriend(in), familielid of een klasgenoot. Want het is niet altijd rozengeur en manenschijn. En ook dat is normaal. 

Wat als je ernaar zou vragen,

Zou ik eerlijk antwoorden, vertellen hoe het gaat?

Zou ik zeggen dat het vaker regent,

Dan dat de zon schijnt.

 

Zou ik zeggen dat elke ochtend als de zon opkomt,

Die van mij heel langzaam zakt.

En dat zodra ik mijn ogen open,

Ik het gevoel heb dat mijn spiegelbeeld heel hard om mij lacht.

 

Maar ik verberg het,

Maak gebruik van een tweede gezicht.

Als je toch eens zou weten,

Wat voor diepte daar nog onder ligt.

 

Want wat als je ernaar zou vragen,

Zou het teveel over mij gaan dan?

Zou je zeggen dat het allemaal wel meevalt,

Het altijd erger kan?

 

Zou je mij nog hetzelfde zien,

Mij hier nog willen hebben.

Of zou je mij een extra zetje geven,

Terug mijn zelf gegraven diepte in.

 

Ik ga door,

Stel het nog heel even uit.

Houd het voor me,

Het is dat kleine hokje wat ik nog heel even sluit.

 

Maar wat als je ernaar zou vragen,

Zou je er dan voor mij zijn?

Zou je samen met mij het gevecht aangaan,

Het gevecht dat mij elke dag achterlaat met veel pijn.

 

Want wat als je ernaar zou vragen,

Zou ik dan eerlijk antwoorden, vertellen hoe het gaat?

Of laat ik mijn zon ondergaan,

Alsof er geen licht meer bestaat.

Catalonië en hun strijd naar onafhankelijkheid

 

Visca Catalunya lliure

 

Als je er in de zomer, zo eind juli, een wandeling door één van die prachtige straatjes die vakantie schreeuwen maakt, is de kans groot dat je een bijzondere stoet voorbij ziet komen. Het kunnen acrobaten zijn die op elkaar klimmen en zo een menselijke toren maken, maar ook de “Diablos” die met sissende vuurkettingen zwaaien en graag hun levens wagen door hoeden van stro te dragen. Maar de “Gégants” zal je écht niet kunnen missen, simpelweg omdat het gigantische poppen zijn, en een trouwe loper in bijna iedere parade die plaatsvindt rond die tijd. Ik heb het natuurlijk over de Festa Major; hét feest van Catalonië. Eén van de velen onderdelen die hun cultuur onderscheidt met die van de rest van Spanje. Iets wat men krampachtig in leven proberen te houden omdat ze eigenlijk het liefst onafhankelijk zouden willen zijn. Het referendum in Barcelona in 2017 confirmeerde dit, met een kleine meerderheid die stemde vóór de onafhankelijkheid van Catalonië. Wat is hun drijfveer, en is die legitiem?  

 

“De Spaanse Staat heeft het compleet genegeerd en gezegd dat het hele referendum niet geldig was,” aldus een verbouwereerde Angel, oud-basketbalspeler van Barça, de sportclub die Catalonië representeert. Maar hoewel het referendum van 2017 misschien nog vers in onze hersenen zit geprint, was dit niet de eerste poging van de Catalanen om zich los te weken van hun ongevraagde nationaliteit. Zo werd er in 2012 al een meerderheid behaald door de Catalaanse separatisten in Catalonië, toen de regionale verkiezingen plaatsvonden. Daarnaast is er drie jaar vóór het referendum al een poging gedaan om deze uit te voeren, maar de Spaanse machthebbers wilden daar helemaal niks van weten.

 

Je kan je dus wel voorstellen dat Catalanen zich machteloos voelen. Spanje is officieel een democratie, maar dit soort situaties creëren toch vragen; heeft Spanje een andere definitie van een democratie geleerd dan wij? Ook de Trouw viel het in 2018 op dat Spanje veel acties uitvoerde die flink in tegenstrijd zijn met de normen en waarden van wat wij verstaan onder een democratie. Zo is het recht van protesteren van de inwoners ontnomen en is de vrijheid van meningsuiting in Spanje niet echt een “vrijheid” te noemen met zijn beperkingen.

German en Ana, een gepensioneerd stel uit Catalonië worden beiden emotioneel als ze het over dit onderwerp hebben. German: “Heel Spanje heeft wat te zeggen over de regelgeving, behalve wij. Wij zijn alleen belangrijk voor de schatkist.”.

 

En dit brengt ons tot één van de grootste frustraties van de Catalanen. Volgens Angel is Catalonië de grote geldopbrenger van Spanje, maar wordt het vervolgens nooit teruggezien. Zo zouden de wegen in het bruisende stadje Vilanova Y la Geltrú, waar zij wonen, hoognodig toe zijn aan opfrisbeurt. Al jaren. Volgens Metronieuws was het gebied in 2017 goed voor zo’n 25% van de export in Spanje, en één vijfde van het gehele bruto binnenlands product in Spanje. Maar hoewel Spanje dus grotendeels economisch afhankelijk is van Catalonië, ervaart de gemiddelde Catalaan zó’n verwaarlozing dat de zin “Espanya ens roba”, oftewel, “Spanje steelt ons geld” bijna een soort levensmotto is geworden.

 

Maar, zijn de Catalanen niet gewoon egoïstisch? Ze hebben het geluk dat ze op een goede locatie zitten die bijdraagt aan hun economische welvaart. Als land hoor je toch saamhorigheid te hebben en met elkaar te delen, zou je denken. Maar zo simpel ligt het niet. Als we in het vrij prille verleden kijken, zien we al dat Catalonië ontzettend onderdrukt werd toen dictator Francisco Franco aan de macht kwam. Hij distantieerde zich van de Catalaanse cultuur – het gebied was immers Spanje, en dus zouden ze zich daar ook zo naar moeten gedragen. “Ik heb al mijn opleidingen in het Spaans moeten volgen, Catalaans leerde ik stiekem vanuit huis, want het was verboden.”, vult Ana hierop aan. De Catalanen worden dus al langere tijden in alle bochten gedwongen, behalve degenen waar zij zelf in willen. Maar dat is nog niet alles, het is pas het begin: Ze zijn nooit vrijwillig onderdeel van Spanje geworden. In ieder geval niet op de manier zoals ze dat nu zijn. Catalonië heeft namelijk veel paden bewandeld en is in hun historie vaak onderdeel van verschillende rijken geweest, máár, altijd als een zelfstandig gebied. Totdat Filips de Vijfde, toentertijd de koning van Spanje, hun in 1709 van hun eeuwenoude rechten en zelfstandigheid ontnam en Catalonië gedwongen onderdeel maakte van zijn land. Aan hem hebben ze te danken dat ze vastzitten aan de grondwet, die in tegenstrijd zou zijn met het referendum.

 

Het nationalismegevoel van de Catalanen is duidelijk terug te zien in hun acties. Zo hebben ze met man en macht de stemlokalen bewaakt tijdens het referendum in 2017, ondanks de autoritaire druk die op hen werd uitgeoefend. Ook wordt er nog steeds zo goed als enkel Catalaans gesproken in het Catalaanse gebied, hoewel dit jaren niet aan kinderen op scholen werd geleerd onder toezicht van Franco. Dit toont een bijzondere gedrevenheid die je alleen kan hebben als je écht achter iets staat. Het zou daarom ook te makkelijk zijn om te zeggen dat het puur vanwege hun economische voorsprong op de rest van het land is. Hun drijfveer is hun cultuur, hun identiteit en vooral de mogelijkheid om die te mogen uiten. Hun vrijheid. Oftewel: “Visca Catalunya lliure” zoals de Catalanen zouden zeggen.

 

Slim of Sell-Out, Hoe kunstzinnig is commerciële muziek nog?

Daniel Meppelink is een multi-genre artiest, en frontman van de band: De Nachtelijke Escapades. Voor zijn afstuderen aan de HKU heeft hij een scriptie geschreven over het bestaan als streaming artiest. Hierin verklaart hij hoe massaproductie in de muziekindustrie werkt, en hoe de markt voor muziek nu in elkaar zit. In de onderstaande podcast spreek ik hem over zijn conclusies. En hoe hij deze heeft toegepast op zijn eigen carrière als commerciële streaming artiest.

(Artikel gaat verder onder de podcast.)

In de onderstaande interviews spreek ik twee artiesten over de bovenstaande podcast. Sanne Dammers en Mr Sid zijn allebei artiesten in de housemuziek wereld. Sanne is beginnend artiest. Sidney is een gevestigde naam, hij is door de website 1001tracklists in 2021 uitgeroepen tot de nummer 6 producer ter wereld. Een zeer prestigieuze titel. Ik ondervraag ze beiden over hoe zij omgaan met de onderwerpen die in de scriptie van Daniel Meppelink naar voren komen omgaan.

  1. Om maar met de deur in huis te vallen, heb jij het idee dat ‘de markt’ bepaalt wat voor muziek je maakt?

Mr Sid: “Ja zeker, want persoonlijk maak ik toch continue de muziek die op dat moment het meest populair is.”

Sanne Dammers: ”Niet perse, het is niet bepalend. Toch wil je het wel een beetje afstemmen op wat de mensen luisteren. Maar ik zou niet van genre veranderen.”

  1. Hou jij je veel bezig met hoeveel platen je in een jaar uitbrengt?

Mr Sid: “Absoluut, ik release elke 2-3 weken een track. En dit doe ik al jaren achter elkaar.”

Sanne Dammers: “Ik denk dat het wel belangrijk is om een keer in de twee maanden wat uit te brengen zodat mensen van je blijven horen. Toch is dit niet altijd realistisch voor alle artiesten.”

  1. Heb je wel eens het idee dat dit er veel of weinig zijn? Zou je hier verandering in willen brengen?

Mr Sid: “Ik heb zeker niet het idee dat dit er te weinig zijn. Het aantal releases wat ik er persoonlijk uitgooi op jaar basis is aan de hoge kant. Maar dit is in mijn opinie de enige manier om relevant te blijven. Continue van jezelf laten horen. Want anders verdrink je tussen alles releases die maar uitkomen.”

Sanne Dammers: “Ik heb altijd het idee dat ik te weinig doe, maar naast muziek heb ik het natuurlijk ook druk met andere dingen dus ik kan er niet full time aan zitten.”

  1. Kwaliteit of kwantiteit? En waarom eigenlijk?

Mr Sid: “Kwaliteit en kwantiteit, het wil niet zeggen dat als je veel tracks uitbrengt, de kwaliteit naar achter gaat. Als ik naar mijn eigen releases kijk is het kwaliteit en kwantiteit. Dit omdat mijn tracks toch altijd wel uitkomen via de ‘Major’ labels in de industrie. Die natuurlijk een kwalitatieve hoge maatstaaf hebben als het op de kwaliteit van hun producen aankomt. En ook omdat elke track die ik release. Standaard wordt opgepikt door veel artiesten. DJ Mag en andere bekende namen. Dit geeft dus erkenning aan mijn visie hierop.”

Sanne Dammers: “Kwaliteit, je moet toch zelf blij zijn met wat je maakt. Als je vaak liedjes uitbrengt waar je zelf niet 100 procent achter staat mis je toch wat voldoening.”

  1. Heb je het idee dat je een betere uitgangspositie hebt dan artiesten die op het tegenovergestelde focussen?

Mr Sid: “Ik denk zeker dat ik hierdoor een betere uitgangspositie heb. Je kan prima 4-6 tracks op jaar basis releasen op een major label. Maar dat is in deze tijd gewoon niet meer genoeg. Als je tussen die 4-6 nummers dus geen hit maakt zoals een ‘Animals’ dan ga je automatisch op tussen de rest van alles tracks. Mijn mening is dat je continue van jezelf moet laten horen. Consistentie is key.”

Sanne Dammers: “Ik denk wel dat kwaliteit je op de lange termijn meer succes kan opleveren, dat zeker. Je moet zelf natuurlijk eerst tevreden zijn met wat je uitbrengt dus daar ligt mijn prioriteit.”

6. Wat vind je van het concept van massaproductie in de kunstwereld?

Mr Sid: “Ik vind massaproductie helemaal prima, het hoort er nou eenmaal bij.”

Sanne Dammers: “Ik wist eigenlijk niet dat dit een ding was, ik vind het jammer. Zo gaat het meer om het geld dan om de kunst.”

  1. Stel, ‘de markt’ verandert compleet, er valt geen geld meer te verdienen met het genre waar jij je thuis voelt. Zou jij je aanpassen naar het genre dat op dat moment populair is om muziek te kunnen blijven maken?

Mr Sid: “Dit is een lastige vraag. Eerlijk gezegd heeft al deze jaren muziek maken in mijn genre nou niet echt een vetpot opgeleverd. Als ik het voor het geld had gedaan had ik nu wel trap en hiphop gemaakt. Maar ook al switch je in genre voor de verdiensten. Wil het niet zeggen dat je hier uiteindelijk je brood mee verdient. Het grappige is dat mijn verdienmodel niet zit in mijn eigen muziekproductie, publishing, of spotify streams. Hier spelen zoveel factoren aan mee. Waar ik voornamelijk de kost mee verdien is het werken voor anderen. Ghostproductie, co-productie, mix/masters.”

Sanne Dammers: “Ik zou het niet doen, ik heb genoeg ander talent in andere industrieen en ben best kieskeurig in wat ik leuk vind om te maken. Dan blijft het maar een hobby.”

Uit deze gesprekken blijkt dat ervaring & succes in de muziekindustrie een belangrijke factor zijn in de kunstzinnigheid & creativiteit van artiesten. Dit komt sterk overeen met de conclusie die uit de scriptie komt.

Coronahonden

De coronaperiode was voor veel mensen een perfect moment om een hond in huis te nemen. Maar een jaar later hebben veel onervaren hondenbezitters hun handen vol aan hun slecht gesocialiseerde coronahonden. Iedereen zag het allemaal mooi voor zich: een maatje tijdens coronatijd. Maar hondenscholen zaten vol of moesten een periode dicht. Er mocht geen bezoek komen en baasjes waren altijd thuis. De mogelijkheid om een hond sociaal op te voeden was er op dat moment niet. En nu op het moment dat alles weer open gaat en baasjes weer naar het werk moeten. Beginnen de problemen zich te ontwikkelen…

 

Fotoreportage_coronahonden

 

“Ze bleven maar komen”

De afgelopen twee jaar was het een chaos voor de meeste dierenasiels in Nederland. Uit onderzoek van Dibevo en NVG blijkt dat vooral honden en katten tijdens de pandemie voor een stijgende trend zorgden: bijna 25% van de huishoudens heeft een kat en nog net geen 20% een hond. Voor steeds meer mensen leek alleen maar thuiswerken een ideaal moment om een huisdier aan te schaffen. Tot het moment aanbrak dat werkgevers hun medewerkers weer terug naar kantoor riepen. Maar wat doe je dan met je huisdier als je weer heel de dag weg van huis bent?

De makkelijkste oplossing was dan toch wel het asiel. Een oplossing dat voor dierenasiel Gorinchem een probleem werd. “We hadden wel wat drukte verwacht, maar zoveel dieren zagen we niet aankomen” vertelt vrijwilligster Eva Brouwers van het dierenasiel in Gorinchem. “Er werden niet alleen katten en honden gebracht maar ook konijnen, vogels en reptielen.”

 

Zomervakantie

De drukte zijn ze in Gorinchem wel een beetje gewend, want zodra de zomervakantie eraan komt is het vaak druk in het dierenasiel. Maar nu waren het twee problemen, want de hoeveelheid de coronahuisdieren die werden gebracht lag erg hoog (gemiddeld 15% hoger dan in de zomer) en de dieren die binnenkomen hebben veel te maken met gedragsproblemen. “Vooral bij de honden is het gedrag een groot probleem. Eigenaren konden niet naar hondenscholen omdat die ook dicht moesten of konden de drukte niet opzoeken om de hond te laten wennen aan veel mensen. Dus ook daardoor willen de eigenaren hun hond kwijt. En nu moeten wij dealen met de gedragsproblemen en de dieren opvoeden.”

Gelukkig is er het afgelopen jaar veel geld opgehaald door de eigen stichting van het asiel en is er een half jaar geleden een speciaal traject gestart voor honden met gedragsproblemen. “Er komt nu 1x in de week een gedragscoach voor de honden en 1x in de week een gedragscoach die ons leert om de honden te gaan trainen.” Dit traject moet ervoor zorgen dat de honden weer beetje bij beetje de oude worden en binnenkort worden opgehaald door een nieuw baasje.

 

Mensen schamen zich

Veel mensen schamen zich voor het feit dat ze een huisdier in huis nemen toch hebben onderschat. En daardoor dumpen nog genoeg mensen hun dier langs de weg. “Van de week kregen we nog een kitten binnen die langs de weg in een doos was opgepikt door de dierenambulance. Ze kwam helemaal uitgedroogd, vermagerd en vol met vlooien bij ons binnen. Het is belangrijk dat mensen inzien dat het asiel echt de beste oplossing is om dit soort taferelen te voorkomen.” Het asiel adviseert dus als je van je huisdier af wilt, bel een asiel in de regio en ga daar op gesprek, want alles is mogelijk.

 

Veel liefde en aandacht

Nu de kittens, puppy’s, vogels en reptielen in het asiel zitten kunnen ze in ieder geval veel liefde en aandacht verwachten. “Gelukkig hebben we hier genoeg ruimte om alle dieren onder te brengen. We hebben een heel fijn team waardoor de dieren genoeg aandacht krijgen. De honden kunnen hier iedere dag naar buiten en met de puppy’s proberen we zoveel mogelijk te trainen.”

 

Nieuwe baasjes

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat al deze huisdieren voor altijd in het asiel blijven. “Het liefst vinden we vandaag nog voor alle dieren een perfect baasje.” Je kan niet zomaar langskomen om een dier toe te voegen aan je huishouden. “We gaan zorgvuldig met deze dieren om, ze hebben het al zo zwaar gehad. Daarom moet je bij ons eerst telefonisch contact opnemen, dan sturen we je een formulier om een aantal belangrijke vragen te beantwoorden en als wij dan nog steeds enthousiast zijn, nodigen we je uit op gesprek. Op deze manier weten we zeker dat de dieren bij de juiste personen terecht komen en niet een paar jaar later weer worden gedumpt.”

Kunnen vrouwen leidinggeven?

Kunnen vrouwen leidinggeven? Dat is een vraag die nog in veel hoofden in de maatschappij ronddwalen. Tot de dag van vandaag is het verschil tussen de man en vrouw nog steeds groot op de werkvloer. De man wordt nog steeds vaker gezien als de baas en als een vrouw optreedt als baas, worden ze raar aangekeken. Dingen als loonverschil en opmerkingen komen nog steeds te vaak voor. Ik Kris student op de HVA, begin telkens vaker in te zien hoe groot het verschil is en wil hier graag meer over weten. Ik sprak Joyce van der Wegen, ze is bestuurslid bij de Nederlandse Vrouwen Raad en heeft zelf ook veel met dit verschil te maken gehad en zet zich hier graag voorin.

 

Joyce van der Wegen begon als bestuurslid bij de Landelijke studentenvakbond. Dit is een vakbond die zich inzet voor de belangen van studenten op het Hbo en de universiteiten. Hier kwam ze voor het eerst erachter dat zij als vrouw zijnde minder serieus werd genomen. Dit merkte ze door de opmerkingen die zij wel eens kreeg, maar ook merkte ze dat haar medebestuursleden op sommige momenten haar minder serieus namen. Een van de

opmerkingen die zie zij vaker kreeg was; “Jij bent natuurlijk in het bestuur gezet, vanwege je blonde haar’’. Ze vertelt dat het niet altijd leuk was om deze opmerkingen te krijgen, maar dat het ook verfrissend was voor haar om te zien hoe groot dit probleem is in de maatschappij als het gaat om de gelijkheid tussen de man en de vrouw op de werkvloer.

 

Uiteindelijk is ze in de Nederlandse Vrouwen Raad terecht gekomen, waar zij momenteel werkt als bestuurslid. De Nederlandse Vrouwen Raad is een verenging die zich inzet voor een grotere stem voor de vrouw en ook de diversiteit binnen de vrouwen in verschillende functies. Dit doel proberen ze te bereiken door veel in gesprek te gaan, maar ook in de tweede kamer een grote rol te spelen. Joyce vertelt dat de meest voorkomende situaties op de werkvloer tussen de man en vrouw gaan om het uiterlijk en het loon. De vrouw wordt vaker beoordeeld op het uiterlijk dan de man, maar naast dat zien we in de cijfers dat vrouwen ook daadwerkelijk minder verdienen dan de man. Dit gebeurt nog meer als het gaat om de leidinggevende functie. In 2021 verdienden vrouwen 5% minder dan de mannen, blijkt uit het Nationaal Salaris onderzoek.

 

‘’Het zit nog zo in onze maatschappij vastgeroest de rolpatronen’’ vertelt Joyce. Dingen als dat de vrouw minder werkt en moet zorgen voor de kinderen thuis, is nog een heel normaal idee voor vele in Nederland en de wereld. Als het gaat om leidinggeven, zien we nog steeds een man voor ons. Hij wordt gezien als leider en de vrouw wordt in een leidinggevende functie gezien als aansteller of iemand die te veel vraagt. Die vooroordelen zitten niet alleen bij de mannen, maar zitten in iedereen. ‘’Zo betrapte ik mijzelf laatst op een vooroordeel. Ik was met een vrouw in gesprek en die vertelde mij dat ze bij de tandarts werkte en ik zag haar gelijk als assistente voor me, terwijl als vrouw zijnde kan je natuurlijk ook gewoon tandarts zijn. Zelfs ik heb nog last van die vooroordelen in mij’’ vertelt Joyce.

 

Als we kijken naar de toekomst is het heel belangrijk om dat gesprek met elkaar aan te blijven gaan over bijvoorbeeld onderwerpen als loonverschil. Ook vertelt Joyce mij dat rolmodellen een hele belangrijk rol spelen in dit thema. Door rolmodellen als bijvoorbeeld Sigrid Kraag, zullen meer vrouwen en mannen het als normaal gaan zien dat vrouwen de leiding nemen. Vertelt Joyce. Eindstand er is dus nog veel werk te verrichten.

 

Fotoserie: 

 

 

Kan het ook zonder vlees?
Dit jaar is weer de Nationale Week Zonder Vlees en dit zette mij aan om me weer eens te verdiepen in de vleesindustrie en de effecten op het milieu waarin we met z’n allen leven. Gezien de vee-industrie nog steeds op schokkende wijze vlees produceert en er vanuit de overheid weinig beweging is om vleesconsumptie te verminderen, is het goed om eens na te gaan wat je eigenlijk allemaal aan vlees eet en hoe je dit zou op een leuke manier zou kunnen veranderen in je voeding.

Ik praat daarom in de SKIP JE AVG DE PODCAST met Megan van der Vorst, zij is al jaren vegetariër en kan mij goed op weg helpen in de vegetarische keuken en vertellen waarom het belangrijk is om het vlees wat vaker te laten staan.

Tijd voor actie 
Om bij het woord ook een daad te verrichten ben ik zeven dagen achter elkaar de vegetarische keuken ingedoken en heb hele lekkere gerechten gemaakt die ook nog eens heel simpel te maken zijn! Ook ben ik wijzer geworden waarop je milieu-technisch precies bespaart wanneer je het vlees eens laat staan en dit heb ik allemaal vastgelegd in dit kookboek, die dient als een inspiratie en motivatie om zelf aan de slag te gaan!