“Een reis overzee opzoek naar geluk”

 

Aan het begin van de 20e eeuw deed zich veel armoede voor in Suriname. Vooral vrouwen kwamen moeilijk aan een baan in het land. Na de Tweede Wereldoorlog kwamen er in Nederland veel werkplekken vrij in de zorg. Nederland richtte zich bij de zoektocht naar zorgmedewerkers voornamelijk op landen waar men moeilijk aan werk kon komen. Voornamelijk tussen 1940 tot 1973 reisde er honderden vrouwen vanuit Suriname naar Nederland, om als verpleegster in Nederland te gaan werken. In 1971 besloot óók Joyce Strauss om alles achter te laten en samen met haar twee kinderen een grote reis te maken naar het onbekende… Hoeveel effect heeft het emigreren vanuit Suriname naar Nederland na de Tweede wereldoorlog op de mentale gezondheid? 

 

In 1964 verliest Joyce Strauss haar man Benno, hij overlijdt in zijn slaap en ze blijft achter met hun twee kinderen van 3 en 6 jaar. Vanaf dat moment ging alles bergafwaarts voor Joyce en haar gezin. Benno werkte namelijk fulltime om het gezin te kunnen voorzien in hun basisbehoeften. Hij zorgde ervoor dat er genoeg ruimte voor het gezin was om te kunnen eten, leuke dingen te doen en financiële vrijheid te hebben. Joyce was tot zijn dood parttime schoolkracht. Op en af was ze een 0 – 16 uur per week hulpkracht op een basisschool in Sipaliwini, het grootste district van Suriname. “Daar verdiende ik niet veel mee, zelfs als ik daar 40-uur per week aan de slag zou gaan was het nog moeilijk om goed rond te komen…”, vertelt Joyce. 

 

Veel vrouwen in Suriname zaten destijds met dezelfde problemen. Nederlandse Historicus, Hans Ramsoedh, kan hier met zijn expertise over de migratie in de 20e eeuw, maar al te veel over navertellen. “Van 1940 tot ongeveer 1973 werden er in Suriname volop advertenties gedeeld voor banen die vrij kwamen in Nederland. Het werd extra aantrekkelijk gemaakt door de belofte dat de reis bekostigd werd door de regering. Het was een reis die voor velen resulteerde in een beter leven”, vertelt hij. Ook Joyce kwam zo’n advertentie tegen. Waar en hoe? Dat weet ze niet meer zo goed, ze weet alleen nog wel terug te halen hoeveel hoop er in één keer over haar heen kwam. “Het was tijd voor mij om het heft in eigen handen te nemen, en als alleenstaande moeder opnieuw voor financiële vrijheid te zorgen in het leven van mijn kinderen.” 

 

“De kou zorgde ervoor dat ik vaak verdrietig was” 

 

Op 30-jarige leeftijd in 1970 besloot Joyce daarom de reis te maken die haar leven voor altijd zou veranderen. Ze liet bijna iedereen waar ze van hield achter, behalve haar kinderen. “Ik heb nog nooit zo’n moeilijke tijd meegemaakt. Ik voelde me opgelucht dat ik een oplossing had gevonden, maar eenmaal op de boot aangekomen wilde ik er het liefst weer afspringen”, vertelt Joyce lachend als een boer met kiespijn. 

 

Voor Joyce begon de reis pas echt toen ze aankwam in Den Haag. Ze kwam terecht in een ware cultuur shock. “Ik hield van de warmte in Suriname, eigenlijk was het daar 365 dagen zomer. Nederland was koud in vergelijking met mijn thuisland, dat zorgde er eigenlijk voor dat ik vaak verdrietig was”, vertelt Joyce. In 1970 waren er slechts 40.000 Surinamers in Nederland, het was daardoor nog moeilijker om jezelf te herkennen in de mensen die je tegenkwam. Waardoor je je erg onbegrepen kon voelen. Inmiddels wonen er maar liefst 359.814 inwoners in Suriname, er is dus veel meer representatie van deze bevolkingsgroep (Alle Cijfers, 2022). Uit onderzoek van het CBS in 2011 bleek dat 81% van de Surinamers in Nederland aan gelukkig was. 

 

Een compleet nieuw leven 

 

Na aankomst begon Joyce ongeveer een week later bij een verpleeghuis in Den Haag, haar kinderen begonnen toen ook met een nieuw schoolleven in Nederland. Er gingen weken voorbij waarin Joyce zich niet op haar plek voelde en vaak achterbleef met een verdwaald gevoel. Voor het gezin had ze nu genoeg financiële vrijheid, maar Joyce miste haar vrienden en familie in Suriname. Ondanks de zware emoties die ze had, slaagde ze er na het behalen van haar diploma verpleegkunde uiteindelijk in om een nieuwe vriendin te maken. Ze ontmoette een andere Surinaamse vrouw genaamd Eliza. “Toen ik haar leerde kennen veranderde het saaie en eigenlijk best wel verdrietige leven voor mij in Nederland gelijk. Ze was een erg sociale vrouw en stelde me aan steeds meer andere mensen voor”, vertelt Joyce. Door al deze mensen om zich heen bouwde Joyce voor meer dan 15 jaar een stabiel, gelukkig en druk leven op voor zichzelf en haar kinderen. Ondanks dat de heimwee aanwezig bleef vond Joyce haar plek en is ze nooit meer teruggegaan naar haar thuisland. 

 

Song – You are my home

Dit nummer is geschreven vanuit het perspectief van Maaike. Zij ontmoette haar vriend Uri in Costa Rica. Het was liefde op het eerste gezicht. Uri is zelf half Israëlisch en half Nederlands. Hij woont momenteel in Griekenland bij zijn ouders, en daarom heeft het stel dan ook een lange afstandsrelatie.  

Uit onderzoek van een onderzoeksteam van de City University of Hong Kong en de Cornell University is gebleken dat lange afstandsrelaties juist leiden tot een sterke band met meer diepe en constante communicatie. Deze sterkere band werd verklaard doordat deze stellen zichzelf meer openstelden en het gedrag van hun partners idealiseerden. Ook blijkt dat mensen met een lange afstandsrelatie harder hun best doen in het communiceren van hun gevoelens en dit betaalt zich terug in het hebben van een hechtere band. (AD i.s.m. GezondheidsNet, 2016).   

In de tekst van het lied wordt beschreven hoe Maaike omgaat met de afstand tussen haar woonplaats en waar Uri nu woont

This place really feels like home 

The surroundings breath serenity and freedom 

The circle is complete with you arriving 

  

You will catch what I can’t carry anymore 

When I don’t the question yet, you already know the answer 

I can loosen the ropes, cause I’m sure you’re holding them

 

I wanna move to you 

Cause you are my home 

Now we are often alone 

Feeling more and more cornered 

My freedom 

Is in your arms  

Can you set me free?         

  

Back at my place, my life goes on 

Friends and family made me who I am 

When I leave here, I will leave a part of me 

But I long to you 

  

I try to reach you every day 

But there are times my sun is down when yours is up 

  

I wanna move to you 

Cause you are my home 

Now we are often alone 

Feeling more and more cornered 

My freedom 

Is in your arms  

Can you set me free? 

  

You really listen to me 

You give me advise before  

I knew I needed it 

At least I can hear your voice 

But all I really want is 

Your lips on mine 

  

I wanna move to you 

Cause you are my home 

Now we are often alone 

Feeling more and more cornered 

My freedom 

Is in your arms  

Can you set me free? 

 

 

 

Een echte meisjesdroom; profvoetbalster worden

Vrouwenvoetbal wordt steeds populairder. De kijkcijfers en toeschouwers in de stadions blijven stijgen. Dit aantal is
nog nooit zo hoog geweest als bij het EK voetbal in Engeland. Op 31 juli speelden de Engelse vrouwen de finale tegen Duitsland en wonnen ze hun eerste historische Europese titel. Dit was niet zomaar een overwinning, op deze dag is er geschiedenis geschreven. De Nederlandse Sarina Wiegman heeft samen met het Engelse team een grote verandering gebracht in het vrouwenvoetbal.

Het EK voetbal 2022 voor vrouwen heeft gezorgd voor hoop, hoop voor de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal. Heel Engeland
was het gehele EK chaos, volle stadions en door alle steden overal grote schermen met pleinen vol toeschouwers. De laatste
keer dat Engeland een Europese titel won was in 1966, toen wonnen de mannen. In 1966 was de situatie in Engeland heel
anders want toen was het voetbal voor vrouwen nog verboden. Tijdens de Eerste Wereldoorlog ontstond er een groei van
vrouwen die gingen voetballen. Vrouwen die in munitiefabrieken werkten gingen teams vormen en ontstond er een grote
populariteit van het vrouwenvoetbal. In 1920 zater er meer dan 46 duizend toeschouwers in het stadion om de vrouwen aan te
moedigen. Deze populariteit duurde maar kort, want ze kwamen tot de conclusie dat het voetbalspel ongeschikt was voor
vrouwen. Sinds 1971 mogen vrouwen wel weer voetballen in Engeland en de vrouwen hebben dit jaar tijdens het EK het
voetbal “thuis” gebracht. Zo noemen de Engelse supporters de overwinning; “footbal is coming home”, en niet door de mannen
maar door de Engelse vrouwen.

Jonge meisjes kunnen nu ook dromen, dromen over een toekomst in het voetbal. In plaats van een kamer vol posters van
Lionel Messi of Frenkie de Jong, hebben ze nu poster van Leah Williamson of Vivianne Miedema. Voetbal is ontstaan als een
mannensport, maar dat is nu helemaal aan het veranderen. Onze eigen Haagse Sarina Wiegman heeft een grote rol gespeeld
in de groei van vrouwenvoetbal. Sarina Wiegman is voormalig coach van het Nederlandse vrouwenteam en huidig coach van
het Engelse vrouwenteam. Sarina heeft in een korte periode al fantastische dingen bereikt in haar carrière. Ze heeft met de
Nederlandse vrouwen het EK in 2017 gewonnen, 2 e op het WK en nu in 2022 de Europese titel binnen gehaald met de Engelse
vrouwen. De eerste coach die met verschillende landen twee opeenvolgende EK-zeges pakt. Een vrouw die dit soort dingen
bereikt in een grote inspiratie voor velen.

Ellen van Eldik is ook een groot voorbeeld voor velen. Ellen van Eldik is coach bij de kleine voetbalclub uit Nijmegen, VV
Trekvogels. Ze was eerst trainster van de dames 1 waar ze een grote invloed heeft gehad op de kwaliteit van het damesteam.
Nu is ze zich volledig gaan focussen op de meisjes uit de jeugd van VV Trekvogels. Ze heeft een selectieteam samengevoegd
en leidt daar de jonge meisjes op tot profvoetbalsters. Ellen geeft aan dat ze de coach wil zijn die zij vroeger nooit had. Toen zij
vroeger als jong meisje begon met voetbal was ze het enige meisje en werd ze altijd op de bank gezet want; “meisjes kunnen
niet voetballen”. De droom van Ellen was de nieuwe Johan Cruijf worden of de nieuwe Cristiano Ronaldo, maar het was voor
haar altijd een droom waarvan ze wist dat het nooit zou kunnen. Ze wil dat jonge meiden nu kijken naar voetbalsterren in het
vrouwenvoetbal en dat ze zich gehoord voelen. Het is nu tegenwoordig een droom die werkelijkheid zou kunnen worden, want
het vrouwenvoetbal blijft groeien. Ellen geeft aan dat ze jonge meiden het gevoel wil geven dat ze gehoord worden en dat hun
droom niet een gekke droom is, want; “meisjes kunnen wel voetballen!”.

Gebeurtenissen zoals de overwinning van de Engelse vrouwen op het EK zijn gebeurtenissen waar geschiedenis geschreven
wordt. Deze momenten zorgen ervoor dat het vrouwenvoetbal aan het woord komt, dat vrouwen gezien worden en dat jonge
meisjes dromen ontwikkelen. Deze gebeurtenissen zorgen voor groei van het vrouwenvoetbal en zorgen ook voor een realisatie
dat we er nog niet zijn.

De downside van het heldendom; ‘’Mijn vader zei altijd, ga niet doen wat ik heb gedaan.’’

Sommige ouders willen niets liever dan dat hun kind topsporter wordt, maar sommige ouders hebben ook
liever niet dat dit gebeurt. Hoe zit dat precies?

Jan Villerius was een Nederlandse voetballer die als stopperspil speelde. Hij begon op negenjarige leeftijd
bij Xerxes, waarmee hij in zijn debuutseizoen 1957/58 uit de Eerste Divisie degradeerde. Hij speelde in die
periode meermaals voor Nederlandse jeugdelftallen.

In de zomer van 1958 stapte hij over naar Sparta, waarvoor hij in december 1958 op het hoogste niveau
debuteerde. Met die club werd hij in het seizoen 1958/59 landskampioen. Hij speelde 40
competitiewedstrijden voor Sparta.

Tijdens de Europacup wedstrijd van Sparta in 1960 tegen Glasgow Rangers kreeg hij de bijnaam ‘’De held van
Glasgow’’, omdat hij de wedstrijd van zijn leven speelde.

In 1961 stapte hij over naar ADO Den Haag. Hij was de eerste echte grote aankoop van ADO. Hij heeft tot 1968
ongeveer 300 wedstrijden gespeeld voor de Haagse club. In 1967 maakte hij de trip naar de Verenigde
Staten als San Francisco Golden Gate Gales mee (Wikipedia, 2022).

Hij imponeerde met zijn grote gestalte. Ruim 1,90 meter lang, een sterk lichaam, stoere uitstraling. Niet zo
snel, niet zo wendbaar, oogde soms laconiek, maar beschikte wel over een uitstekend inzicht,
anticipatievermogen en kon krachtig ingrijpen. In 1968 ging hij, nadat hij drie maanden gestopt was, aan de
slag bij RCH waar hij aan het einde van het seizoen 1968/69 zijn loopbaan besloot.

Zijn zoon Frenk Villerius, die op 8 mei 1966 geboren werd, had al snel de ambitie om ook proefvoetballer te
worden. Hij begon op zijn 10 e met voetballen en het werd meteen zijn passie. Tot zijn 16 e /17 e levensjaar had hij
de droom om profvoetballer te worden, net als zijn vader.

‘’Mijn vader zei op een gegeven moment tegen mij toen we onderweg waren in de auto naar de training; Ga
niet doen wat ik heb gedaan. En dan kan je het nog wel willen, maar de kans dat het lukt is bijzonder klein. En
als het je wel lukt, dan is het ook een heel erg onzeker bestaan.’’

Frenk vertelt dat het er in de jaren 70 heel erg anders aan toeging in de voetbalwereld dan hoe het nu is.
‘’Eigenlijk sinds de komst van Johan Cruijff kwam er meer geld bij kijken. Mijn vader kon er altijd wel van leven,
maar had ook zijn andere baan er nog gewoon naast. Het is niet zoals nu. Tegenwoordig kan zelfs een
middelmatige voetballer veel geld verdienen. Sommige mensen vonden misschien dat mijn vader mij mijn
droom ontnam, maar ik zag het altijd als iets heel realistisch. Hij wist waar hij het over had, omdat hij zelf ook
in die wereld had gezeten. Ondanks dat er de loop der tijd steeds meer geld omging in de voetbalwereld, bleef
het verhaal van mijn vader hetzelfde. Hij heeft heel goed in die wereld gezien wat dat ‘heldendom’ voorstelde. Hij vond het zelf totaal niet interessant. Maar hij zag wel wat het met andere mensen deed. Als wij 20 jaar
nadat hij was gestopt met voetballen ergens over straat liepen, herkenden mensen hem nog steeds. Maar dat
interesseerde hem eigenlijk vrij weinig. Doordat hij in die wereld had gezeten wist hij heel goed wat de
keerzijde ervan was. Jongens die geblesseerd raakten en nooit meer konden voetballen of jongens die geen
contractverlenging kregen en dus in een klap zonder baan zaten.’’

‘’Toen hij zelf net bij Sparta zat, was hij net in opkomst. Toentertijd had je nog het zogenaamde oude
transfersysteem. Een club kon toen veel geld voor je vragen. Je was als het ware een soort slaaf. Mijn vader liet
zich niet manipuleren en zei toen hij wegwilde dat hij dan zou stoppen met voetballen. Een ding weet ik zeker,
hij heeft zich nooit door een club laten bespelen. En dat was dan ook waarom hij dit niet voor mij wilde. Hij
wilde dat ik ging studeren en zekerheid zou hebben in mijn leven. Uiteindelijk ben ik blij geweest met het
advies van mijn vader en zijn realistische blik op mijn droom.’’

Sporten is niet voor iedereen vanzelfsprekend, “voor kinderen is het fijn dat ze een fysieke uitlaatklep hebben.”

Niets is lekkerder dan na een drukke dag je energie kwijt kunnen tijdens het sporten. Toch is het
voor meer dan dertigduizend kinderen in Amsterdam niet vanzelfsprekend om te kunnen sporten.
Helden, zoals stichting Jeugdfonds Sport & Cultuur Amsterdam helpen kinderen uit gezinnen waar
niet zoveel geld is om mee te doen aan structurele sport. “We willen dat alle kinderen mee kunnen
doen aan sport en cultuur.”

Levi Heimans (37) is baanwielrenner en heeft deelgenomen aan de Olympische Spelen van Athene,
Beijing en Londen. Hij heeft een aantal medailles behaald op Europese en wereldkampioenschappen,
is meermaals Nederlands kampioen op de individuele achtervolging en heeft verschillende
wedstrijden op de weg gewonnen. Verder werkt hij als docent aan de Vrije Universiteit bij de
Faculteit der Gedrags- en Bewegingswetenschappen. Daarnaast geeft hij groepstrainingen op de fiets
en is 6 jaar werkzaam als coördinator bij stichting Jeugdfonds.

(Jeugdfonds Sport & Cultuur, 2022) Het Jeugdfonds is een netwerkorganisatie wat samenwerkt met
de gemeente, stadsdelen, het sociale domein zoals scholen, maatschappelijke organisaties, armoede
organisaties en sportclubs. Ze vergoeden sportcontributie en attributen voor kinderen uit gezinnen
waar niet zoveel geld is. Zo kunnen kinderen meedoen aan sport. Denk aan lid worden van een
vereniging of sportschool. Hierbij wordt gekeken naar het inkomen van het gezin. Mochten gezinnen
toch niet aan de criteria voldoen, maar wel hulp nodig hebben dan helpt het Jeugdfonds door middel
van een motivatie van een intermediair. Zij zijn betrokken bij gezinnen en verenigingen. Hierdoor
komen er bovenop de dertigduizend zo’n duizend kinderen bij.

Levi vindt het leuk om wat te doen voor de mensen in de stad waarin hij woont. Zo kan hij zijn eigen
betrokkenheid naar de stad vergroten, leert de stad beter kennen op een andere manier en
tegelijkertijd kan hij iets doen voor mensen die het niet makkelijk hebben. Door zijn persoonlijke
achtergrond heeft hij sport erg hoog zitten. “Ik heb veel sportkansen gehad, hierdoor weet ik dat het
goed is. Het is fijn om hier een bijdrage aan te leveren.” Een hoop sportverenigingen en clubs nemen
kinderen aan. Het is fijn dat kinderen in meer reguliere Nederlandse clubs worden opgenomen en zo
integreren. Er wordt lekker meegedaan met de alledaagse bezigheden zoals sportieve activiteiten
wat echt verlichtend voor deze kinderen kan zijn zowel fysiek als mentaal aldus Levi.

Voor Levi is sport een manier om zijn geest uit te zetten. Het fysieke gedeelte van sporten is voor
hem ontspannend. Volgens Levi geldt dit ook voor kinderen. Veel kinderen hebben thuis zorgen.
Denk aan armoede of andere stress zoals het vluchtelingenproblematiek. Voor deze kinderen is het fijn dat ze een fysieke uitlaatklep hebben die ook zorgt voor mentale ontspanning. Daarnaast is sporten erg verbindend. Levi: “niets is sterker dan een gezamenlijke en fysieke ervaring op het
sportveld of waar dan ook. Dat is wat mensen verbindt. Soms is dat krachtiger dan andere
gezamenlijke activiteiten wat niet sport gerelateerd is.”

Levi: “ik heb nooit echt een voorbeeld gehad als het gaat om helden. Ik vind het mooi dat mensen
zich met passie inzetten. Denk bijvoorbeeld aan stichting Samen Is Niet Alleen. Deze mensen zetten
zich altijd met hart en ziel in om mensen te helpen. Voor sportdeelname en andere dingen. Dit zijn
geen helden zoals je op tv ziet, maar ze doen erg goed werk voor de stad en dat vind ik inspirerend.
Het zorgt ervoor dat ik dit werk ook doe.”

Het Jeugdfonds probeert op veel manieren om sportdeelname te promoten. Daarnaast werken ze
veel samen met lokale initiatieven zoals evenementen of sportstimulering van de gemeente. “We
werken veel samen met sportstimuleringsactiviteiten en instanties. Als kinderen lid willen worden,
kunnen wij dat bekostigen.” Zo kunnen alle kinderen meedoen aan sport en cultuur.

Bronnenlijst
Jeugdfonds Sport & Cultuur. (2022, 1 juli). Over ons. Jeugdfonds Sport & Cultuur. Geraadpleegd op
15 september 2022, van https://jeugdfondssportencultuur.nl/over-ons/

“Mijn vertrouwen in de liefde was beschadigd door een toxic relatie, maar hersteld door een datingapp.” – Pauline (28)

De Amsterdamse Pauline is één van de gelukkige die haar partner heeft ontmoet via een datingapp. Vier jaar geleden zette zij een punt achter haar vorige toxic relatie en startte een aantal maanden later met het gebruik van datingapp Happn. Pauline kijkt stoïcijns voor zich uit en zegt: “Ik had veel te laat door dat mijn ex mij niet mezelf liet zijn. Van mijn huidige partner heb ik pas geleerd hoe liefde hoort te zijn.”  

Tegenwoordig maakt een op de drie vrijgezellen in Nederland gebruik van een datingapp. Journalist bij Hogeschool Rotterdam Tosca Sel benoemt dat er vroeger vooral werd gezocht naar ‘seksdates’ via datingapps, maar nu krijgen er steeds meer een relatie. Uit onderzoeken van Dorlo (2018) en Kooiman (2014) is gebleken dat in de periode van 2003 tot 2018 het aantal relaties ontstaan door datingapps, gegroeid is van 2% naar 14%.

Pauline vertelt over haar ervaring: “Ik had dus juist geen zin om elke date met een onenightstand af te sluiten, daar ben ik onderhand wel te oud voor.” Toch besloot ze om de wereld van datingapps eens te gaan ontdekken en sprak met een aantal jongens af. De meeste dates eindigden in een misère. De een had meer interesse voor zijn telefoon en de ander had nogal een sterke politieke mening. Totdat Pauline op een maandagavond in contact kwam met Rick. Ze chatten wat en kwamen er zo achter dat ze veel gemeenschappelijke interesses én vrienden hadden. De zaterdag erna werd de eerste real life date gepland. 

Het was een bewolkte avond in september en Rick zat al te wachten in een cafeetje aan De 9 Straatjes. Toen Pauline aankwam in het café realiseerde ze zich dat ze haar bril thuis vergeten was en zag dus niet direct waar Rick zat. Pauline: “Ik had dus pas super laat door dat hij daar recht voor mij zat en ik schaamde me dood.” Pauline kreeg gelijk weer het gevoel dat haar ex haar gaf toen hij haar publiekelijk belachelijk maakte. Maar in tegenstelling tot haar ex zei Rick: “Je hoeft je niet te schamen hoor, ik vond het juist schattig. Ga lekker zitten.” Gedurende de avond praatten de twee over hoe bizar ze het vinden dat iedereen om hun heen al kinderen krijgt, hoe gek ze het vinden als mensen op straat niks terugzeggen als je hen groet en andere gedeelde frustraties, terwijl ze twee flessen wijn leegdronken.

Uit een testpanel van de Consumentenbond blijkt dat 15% van de online datende panelleden een vaste, minimaal een jaar durende relatie (minimaal een jaar durend) vond. De voornaamste reden dat zij geen partner vonden was dat de ‘matches’ (twee personen die aan elkaar gekoppeld worden) niet echt overeenkwamen met opgegeven eisen. Ook zaten er veel nepprofielen tussen. De reden: hij of zij wilde alleen maar seks, werd niet genoemd. (Zuurmond, datingsites en apps, 2021) Een algemene tip die succesvolle datingapp gebruikers geven is: Geef duidelijk aan wat je wilt, dan hoef je geen tijd te verspillen aan onverwachte andere intenties.   

Na de eerste date van Pauline en Rick volgden er meer en het stel kwam steeds vaker bij elkaar over de vloer. Pauline zegt: “Het gevoel dat ik heb bij Rick is gewoon niet te vergelijken met het gevoel dat ik had bij mijn ex. Rick waardeert mij zelfs als ik in een kloffie met een knot op mijn kop door het huis dwarrel, terwijl mijn ex al zeurde als mijn nagellak een beetje was afgebladderd. Ik ben heel blij dat ik ooit dat profiel heb aangemaakt!” 

Pandemie van bewegingstekort: corona eist zijn tol

Sport ligt én zit op zijn gat: ‘Er staan zoveel mensen langs de kant’

Nooit eerder was het aantal sportende Nederlanders zo laag. Uit onderzoek van het Ministerie van Volksgezondheid en Sport blijkt dat 3,8 miljoen Nederlanders minder sporten dan voor de coronacrisis. En dat is schokkend, aldus de sportsector. Volgens de branche moet de sport meer gestimuleerd worden. “Juist in een tijd waarin het ontzettend belangrijk is om zowel fysiek als mentaal gezond te zijn, is bewegen essentieel.”

sporten essentieel

Dag in dag uit achter de laptop, om af en toe een paar stappen te zetten naar de keuken. Helaas hebben de coronamaatregelen flinke invloed gehad op het leven van Nederlanders. Vooral bij de beweging en gezondheid rinkelen de alarmbellen. Door het thuiswerken nam ons zitgedrag massaal toe – om maar te zwijgen over het sluiten van de sportscholen en verenigingen. Volgens het Zilveren Kruis is één op de drie Nederlanders bewuster bezig met de eigen gezondheid, waarbij een gezonde levensstijl hottopic is. Toch lukt het de Nederlanders niet om in beweging te blijven. Ruim 52 procent van de volwassenen en 62 procent van de jongeren is minder gaan sporten. En dat moet anders, vindt Karin van Bijsterveld, voorzitter van NL Actief. “Het is zo doodzonde dat er zoveel gezondheidsschade plaatsvindt door de coronacrisis.”

Van fitboy tot chronische aandoening

Nederland heeft als doelstelling dat 75 procent van de bevolking voldoet aan de beweegnorm. Deze richtlijn houdt in dat iedere Nederlander zich minstens 150 minuten per week matig tot intensief inspant. Toch voldeed in 2020 maar 52,7 procent van de bevolking aan deze norm, blijkt uit cijfers van het CBS. Volgens Van Bijsterveld is het daarom ontzettend belangrijk dat Nederlanders de mogelijkheid hebben om te werken aan hun gezondheid. “Er staan zoveel mensen langs de kant, en dat zijn niet alleen de fitboys- en girls. Dat zijn ook allerlei mensen met chronische aandoeningen die juist die professionele sportomgeving met een instructeur hard nodig hebben om aan het bewegen te blijven.”

Door de belemmeringen als gevolg van de coronacrisis kwam deze professionele sportomgeving stil te staan – waarna vele sporters volgden. De sportsector roept daarom om halt. Volgens haar zou de sport nóóit gesloten moeten worden en is het misschien wel belangrijker dan ooit om fit en gezond te blijven.

Missen van sociaal contact

Ook jongeren bewegen en sporten minder, aldus het Nederlands Jeugdinstituut. Niet alleen heeft dit invloed op hun – daardoor verminderde – gezonde levensstijl, ook het tekort aan sociale contacten is een groot gemis. Jeroen Schoonderwoerd, student en amateur voetballer bij vereniging VVAC in Ottoland, beaamt dit. “Voetbal is een teamsport en mijn team bestaat grotendeels uit mijn vrienden. Dit geeft ook aan dat juist die gezelligheid – en dus de sport – ontzettend belangrijk is voor je sociale contacten.” Zeker voor studenten zoals Schoonderwoerd is dit contact in deze tijd essentieel. “Je leeft als een kluizenaar op je kamer en je hebt weinig perspectief. Je laptop is eigenlijk je enige vriend geworden.”

Voor Schoonderwoerd geeft de beweging een boost aan zijn schoolresultaten. “Ik merk dat ik veel helderder kan nadenken als ik fysiek goed in mijn vel zit en ik meer rust in mijn hoofd heb. Sport is mijn uitlaatklep na een lange dag school. Even mijn hoofd legen, waardoor ik de balans goed kan houden.”

Maak sport een essentiële sector

Daarom spreekt de sportsector zich uit: erken sport als essentiële dienstverlening. De petitie van NL Actief om sport essentieel te maken werd in grote getalen omarmd: ruim 350.000 Nederlanders zetten hun handtekening. Op dinsdag 11 januari verzamelden sporters en verenigingen zich op Het Plein in Den Haag om de petitie te overhandigen aan de minister van Langdurige Zorg en Sport, Conny Helder. Onder het genot van een flinke portie aan sport en uitgelaten bezoekers kreeg de dag vooral een positieve boventoon. “Ik heb wel het gevoel dat er iets aan het veranderen is,” aldus een actievoerder in Den Haag. “Het leeft ontzettend erg. Je merkt dat steeds meer mensen het nut zien om de sport- en beweegsector open te houden.”

Benieuwd hoe de actie van NL Actief eruit zag op 11 januari? Bekijk dan onderstaande video.

Sportsector pleit: maak sporten essentieel

11 januari verzamelden Nederlandse sporters zich massaal op Het Plein in Den Haag. En dat allemaal met één doel: maak sporten essentieel.

HC Schaap, niet zomaar een hockeyclub

HC Schaap zal je niet terugvinden binnen de competities van de KNHB of de KBHB, maar misschien is HC Schaap wel veel meer dan dat.

HC Schaap is opgericht door vier vrienden, Michiel, Tobias, Gijs en Paul. Vier vrienden die het vermogen hebben om over elk onderwerp slap te kunnen lullen en daarnaast een enorme passie voor hockey hebben. Al snel werd het vele gepraat omgetoverd tot ‘blaten’, het geluid dat schapen maken. Hierdoor noemden de vier vrienden elkaar schapen en de naam ‘Hockey Club Schaap’ kwam tot leven. Een logo werd bedacht en een stiekeme droom om ooit in een HC Schaap sportshirt te lopen ontstond. Deze droom werd begin 2021 werkelijkheid, maar had een zwart randje…

PODCAST
Een van de vier schapen, Michiel, was verhuisd met zijn vriendin naar Barcelona. Daar ging hij zijn droom achterna: hockeyen bij FC Barcelona om vol trots het blaugrana te dragen en daarnaast ook nog zijn master te volgen. In zijn eerste maanden werkte hij zich op tot strafcornerspecialist en clubtopscorer op het hoogste niveau van Spanje, zelfs de EHL kwam binnen handbereik. Tot het niet meer ging.

Na een korte kerstvakantie in Nederland ging hardlopen een stuk moeilijker dan eerst, terwijl hij voorheen altijd een van de fitste was. Terug in Barcelona bleek er een stuk meer aan de hand te zijn dan een simpele infectie: er zat 3 liter vocht in zijn rechterlong wat veroorzaakt bleek te worden door iets wat niemand wil horen op zijn 24e: kanker.

 

VIDEO
Voor de andere drie schapen was dit een teken om de droom van het sportshirt werkelijkheid te laten worden. Het plan was om met dit shirt Michiel een hart onder de riem te steken én om geld op te halen. Dit geld zou gebruikt worden om Michiel zijn bucketlist mee te kunnen vervullen en om geld op te halen voor onderzoek naar kanker. Michiel stak hier echter meteen een stokje voor; het geld moet niet naar hem gaan maar volledig naar de Antoni van Leeuwenhoek foundation.

Voor het eerst sinds de oprichting van HC Schaap is het weinig geblaat, maar veel wol.

Olav, jij bent de ware winnaar

Na het meest spectaculaire Formule 1 seizoen ooit, met de eerste Nederlandse winnaar in de geschiedenis van de koningsklasse van de motorsport, komt er een einde aan het commentaar van de man die minstens dezelfde prijs als Max verdiend. Dertig jaar gaf hij commentaar. Hij heeft een band opgebouwd met de coureurs, maar ook zeker met de kijkers van Formule 1. Iedereen was in rep en roer toen naar buiten kwam dat voor hem het avontuur stopte. Verbazing en teleurstelling voerde de boventoon bij de kijkers, ‘hij’ hoort bij de Formule 1, ‘hij’ maakt het speciaal. Studenten en zijn overleden vrouw brengen nog een keer een ode aan dé sportcommentator van de Formule 1: ‘Olav Mol’.

Deze is voor jou Olav

Hét seizoen van Max, de strijd met Hamilton en natuurlijk de wereldtitel. Maar ook het laatste seizoen van onze Olav. 4 studenten brengen een ode aan dé sportcommentator van de Formule 1.


Dromen laten ons het onbereikbare aanraken

Max Verstappen heeft pole 1 te pakken in het laatste raceweekend van de Formule 1 van 2021. Groot feest dus, want dit betekent dat Max een stapje dichter bij is om wereldkampioen te worden. Olaf en Jack vieren de kwalificatie. “Een paar biertjes Olav, nog even genieten van ons laatste raceweekend”, zegt Jack. Terug op de hotelkamer valt Olav gelijk in slaap. Hij heeft een paar biertjes te veel op en droomt dat hij een brief onder zijn hotelkamerdeur ziet liggen.

Dag lieve schat van me,

Wat ben ik onwijs trots op jou! Hierboven heb ik het nieuws ook ontvangen. Wat erg dat je jouw plek aan iemand anders moet overdragen. Dat niemand je had gebeld met het nieuws, maar dat je het te weten kwam via de media, vind ik heel flauw.

Ik heb dat stiekeme gebaar van je gezien. De boef die jij vroeger was, zit nog steeds in je. Pas je op dat je niet weer te ver gaat, zoals in januari 1997. Ik weet nog dat je ditzelfde gebaar had gemaakt naar een smeris, en toen een boete had gekregen van de politie bovendien.

Toen mijn ziekte begon was het zwaar. Gelukkig ben je er weer bovenop gekomen na die rotte tijd. Je hebt zo je best gedaan om voor Martijn en Stephanie een goede vader en moeder te zijn, nu ik ben weggevallen. Ik waardeer je daar zo ontzettend om. Net zoals ieder ander, echt waar.

Mijn Olav, mijn man, mijn liefde, mijn beste vriend, jij zit in het hart van zovelen. Zelfs studenten schrijven odes aan jou. Daar kan je jezelf echt een klopje op je schouder voor geven, nu ik er niet ben om dat te doen. Je enthousiasme en je geweldige commentaar neem je elke wedstrijd mee. Zelfs als je erg emotioneel bent, zoals bij de laatste race. Jij wist dat dit jouw laatste officiële race zou zijn en je moest toch nog even doorspelen.

Ik wil je bedanken. Bedanken voor onze kinderen. Bedanken voor onze mooie jaren. En bedanken dat je altijd jezelf bleef, ook al deed het soms pijn. Ik zal voor altijd je stem willen blijven horen: “Hij heeft hem”. Je hebt zulke mooie klanken.

Blijf zo doorgaan lieve schat. Niemand kan je deze jaren meer afpakken, voor mij blijf jij altijd de ware winnaar. En weet: er komt altijd iets nieuws op je pad.

Ik mis je en ik hou van je

Je liefste,

M