Rouw op je dak

Op zondagavond 13 juni 2021 werd ik gebeld door mijn moeder, er was iets met mijn vader en ik moest direct komen. Gehaast stapte ik met mijn vriend in de auto. Ik zei hem nog thuis te blijven, “het valt vast mee”. Toch ging hij met mij mee, gelukkig, want een kleine tien minuten later hoorde ik dat mijn vader zich van het leven had beroofd.

“Wij waren als twee handen op een buik”

Voor deze podcast spreek ik rouwexpert Josephine Aerts en schrijver van ‘De dingen die je vergeet’ Gijs van der Sanden. Ik denk namelijk dat ik best goed om ga met rouw. Maar na deze gesprekken te hebben gevoerd weet ik dat ik voorlopig nog een lange weg heb te gaan.

 

“Geluksmomentjes, die moet je koesteren.”

Dat is wat mijn vader ons altijd vertelde, mensen herinneren hem nu vaak alleen nog maar als de man die zelfmoord pleegde. Voor mij is hij zo veel meer dan dat, hij heeft mij gemaakt tot de vrouw die ik vandaag de dag ben, hij is mijn papa. In mijn beleving verdient hij als laatste herinnering veel meer dan zijn dood, daarom deze video als portret van de vader die hij voor mij was.

 

Natuurlijk mis ik mijn vader nog iedere dag, misschien na deze producties zelfs wel nog meer. Rouw is niet alleen maar verdriet, soms is het ook een glimlach. Met een glimlach op mijn gezicht, zie ik nu wat ik mede dankzij hem al heb volbracht en daar ben ik trots op, hopelijk hij ook.

 

Ik hou van je pap en mis je.

Liefs,

Neesie

Bookmark the permalink.

Comments are closed.