Blanco is ook gekleurd

Het wantrouwen in de politiek is groot. Een veel te lange kabinetsformatie en gekijf van politici onderling draagt niet bij aan een herstel daarvan. Toch heeft een groot deel van de jongeren bij de Tweede Kamerverkiezingen van 2021 gestemd. Is het vertrouwen niet te veel ingezakt voor een grote opkomst bij de gemeenteraadsverkiezingen in maart? Wat is een alternatief als je de partijen niet vertrouwd?

Column

Laten we weer vertrouwen, voor ons.

Het was niet het soepelste begin dat er te bedenken valt. Het kabinet, dat de huizencrisis moet oplossen bezit samen 44 huizen en dat zorgde voor de nodige irritatie bij columnisten en opiniemakers.

 

Hoewel dit natuurlijk knap lelijk is, zat mijn ergernis in net iets anders. Nog voordat het nieuwe kabinet een kans krijgt, wordt er al aan de tafelpoten gezaagd. Dat men onze ik-heb-daar-geen-actieve-herinnering-aan-premier niet meer vertrouwd, dat kan ik wel begrijpen. Maar dat dat wantrouwen vervolgens linea recta afdaalt naar de nieuwe bewindslieden, dat vind ik slap. Blijkbaar is het niet meer mogelijk om eerst de feiten even af te wachten, om even iemand de tijd te geven om te settelen en om je oordeel uit te stellen. Blijkbaar is het cruciaal dat er nu met de bijl gehakt wordt.

 

Laten we wel wezen, minister zijn is tegenwoordig een hondenbaan. Vrijwel elke krant heeft er in december, toen er jacht werd gemaakt op de namen van nieuwe bewindslieden, over geschreven. Je wordt al bekritiseert nog voor je aantreed. Tegenwoordig moet je accepteren dat doodsbedreigingen normaal zijn en het afbreukrisico is gigantisch. Waarom zou iemand dit nog willen?

 

Die vraag is misschien wel het probleem. Waarom wordt er gevraagd waarom iemand dit zou willen? Dat geeft een ongelofelijk negatieve connotatie mee. Waarom vragen we niet waarom iemand dit niet zou willen? Waarom wordt er niet gezegd: wat fijn dat jij die hondenbaan wilt vervullen?

 

Het zal het wantrouwen wel zijn. Dat is tegenwoordig toch het tapijt waar we alles onder vegen.

 

Wellicht ligt het aan cynische karakter van de media, en heeft dat als gevolg dat de burger ook langzaamaan cynisch wordt. Dat is gevaarlijk. Journalisten en mediamakers controleren de macht, dan mag en misschien zelfs moet je wantrouwend naar politieke figuren kijken. Tegelijkertijd ligt er ook een verantwoordelijkheid in de objectiviteit. Een verantwoordelijkheid waarin er dus geen wantrouwen terug te lezen is, als dat nergens op gebaseerd is. Objectiviteit bevat volgens mij niet de van nature wantrouwende pen van een journalist.

 

Een goed voorbeeld? Telegraaf die het stiekem niet zo heeft met Sigrid Kaag. Of de Volkskrant, die pretendeert niet links te zijn.

 

Dat onderhuidse wantrouwen doet niet veel goeds voor de politiek. Het nieuwe kabinet heeft ontzettend weinig steun en er zijn maar drie ministers die kunnen rekenen op meer dan 50% vertrouwen van de kiezer. Dat ligt uiteraard ook bij politici zelf. Ze ondermijnen hun eigen gezag en verantwoordelijkheid. De Tweede Kamer, ooit een plek waar het debat op het heetst van de strijd gevoerd werd, is nu getransformeerd naar een plek waar negentien fracties stuk voor stuk hard bezig zijn met het pleasen van eigen de achterban. Zo hard dat er helemaal geen beslissingen meer worden genomen Discussies verzanden in sjiek schelden, er zijn zelfs gekken die de oorlog bagatelliseren en die er alles aan doen om de maatschappij te ontwrichten.

 

Beste Tweede Kamer,

Als er straks niet meer in de politiek geloofd wordt, hoe wordt ons land dan nog bestuurd? Wees een voorbeeld voor uw burgers, wees een volksvertegenwoordiger en geen partij propagandist. Win het vertrouwen terug, door eerlijke en fatsoenlijke politiek te voeren. Wees bereid om af en toe door het stof te gaan of te zeggen dat je het niet weet. En breng vervolgens deze vaardigheid over aan het kabinet.

 

Beste medeburger,

Er komen gemeenteraadsverkiezingen aan. Verkiezingen met altijd een lagere opkomst. Verkiezingen die voor een nog grotere verdeeldheid kunnen zorgen. Maar belangrijker, verkiezingen die er óók toe doen!

 

Het is aan u! De kiezer om de volwassene te zijn. Het is aan u om boven de kinderlijkheid te staan. Het is aan u om de toekomst met twee handen aan te grijpen. Dat begint met iets kleins, het uitbrengen van uw stem.

Bookmark the permalink.

Comments are closed.